Më mbeti në mendje një ngjarje që e ndesha këto ditë, s’di se ku.

Nipi vjen me pushime në Shqipëri dhe shkon të vizitojë gjyshen në një fshat gjysëm të shkretë.

Gjyshja, megjithse vuante nga tensioni dhe kishte probleme ekuilibri, u ngrit rraka zhdraka, shkoi në kotec, kapi një pulë, e theri, e ropi dhe u vu ta gatuante.

Herë pas here plakës së gjorë i merreshin këmbët dhe mbahej nga orenditë. Teknikët më se një herë e lutën të mos shqetësohej se instalimi nuk do zgjaste shumë dhe dreka do i zinte në qytet.

Gjer më sot, ia ktheu gjyshja, nga kjo shtëpi nuk ka dalë mysafir pa drekë.

Kur e lexova ndodhinë e mësipërme, shpejt e shpejt e pa menduar gjatë gjykova: robinjë e zakonit, si shumica e të moshurve.

Por më pas, kur s’di pse ndodhia m’u kujtua sërish, e shpjegova sforcon e plakës me gëzimin nga ardhja e nipit, me përkëdheljen që ka ndjerë në sedër kur pa se djaloshi harxhoi kohë e pare që ajo të kishte fresk.

Ashtu e vlerësuar, mes dashurisë dhe përkujdesjes mori fuqi që të bënte drekën, të kënaqte miqtë e të nderonte nipin.

Po ku ta dish që thellë thellë e moshuara nuk po bënte një përpjekje për t’i dëshmuar vetes se s’qe aq plakë sa të dergjej në krevat dhe tani, me freskinë e kondicionerit do të bëhej mirë e do gëzonte sa të mundej.

Por mund ta kenë shtyrë edhe motive të tjera, që mbase edhe ajo vetë nuk i shquante.

Më erdhi dhe një herë në mendje përcaktimi ‘robinjë e zakonit’ dhe për t’u hakmarrë ia ktheva vetes: rob i klisheve pseudo intelektuale.