Nga Carlo Bollino
Duhet shumë durim për të vazhduar të përgënjeshtrosh gënjeshtrat, por ndoshta duhet edhe më shumë për të vazhduar t’i dëgjosh ato. Më të bezdisshmet janë gënjeshtrat flagrante, ato që duken të rreme edhe nga vetë toni i atij që i shqipton. Si për shembull kur Sali Berisha e quan “paqësore” protestën e tij të radhës, të shoqëruar prapë me hedhje bombash molotov jo më vetëm kundër godinës së qeverisë, por tashmë në mënyrë të qëllimshme edhe kundër policëve dhe automjeteve të tyre.
Berisha gënjen përballë pamjeve që e tregojnë në këmbë mbi skenë, teksa me dorë jep sinjalin për nisjen e bombardimit, dhe më pas deklaron se nuk i njeh ata të maskuarit, edhe pse pamje të tjera i tregojnë duke e shoqëruar që nga selia e PD-së deri në bulevard. Mes tyre, i fshehur si të tjerët nën çadra të zeza në një mbrëmje pa shi për të mos u identifikuar, edhe deputeti Gjin Gjoni, ish-përfaqësues i drejtësisë, tani i kaluar dukshëm në një lloj ilegaliteti politik.
Berisha gënjen kur, i përgënjeshtruar nga pamjet, akuzon policinë se ka hedhur e para gaz lotsjellës pranë xhamisë; gënjen kur deklaron se përpara xhamisë nuk kishte asnjë demonstratë në zhvillim. Pamjet tregojnë qartë grupin e zjarrit të PD-së që hedh i pari fishekzjarrë dhe molotov pikërisht përpara xhamisë dhe kundër policisë. Pse mbrëmë Berisha e zhvendosi protestën nga Parlamenti drejt xhamisë, nëse jo për të pasur më pas alibinë për të akuzuar policinë se përdori gaz para një vendi të shenjtë në orën e faljes? Gënjeshtra djallëzore.
Sali Berisha është një gënjeshtar patologjk dhe duhet shumë durim për t’ja rrëzuar një nga një gënjeshtrat. Por ja që ndonjëherë e vërteta i rrëshqet nga goja si lapsus, dhe kështu mbremë ai vetë para kamerave i quan militantët e tij “kryengritës të armatosur”. Organizimi dhe drejtimi i një kryengritjeje të armatosur është vepër penale për të cilën Kodi Penal i Shqipërisë parashikon burgim të përjetshëm. Por as këtë herë drejtësia nuk do të reagojë, sepse për Berishën gjithçka lejohet.
Në botën virtuale të ndërtuar mbi gënjeshtrat e tij, ku vazhdon të jetojë, ai vetëprezantohet si viktimë e një padrejtësie të madhe: pra që nuk ështe më ai në pushtet, i detyruar në opozitë jo nga populli që nuk e do dhe nga zgjedhjet që vazhdon t’i humbasë, por nga një diktaturë dhe një narkoshtet që ekzistojnë vetëm në fantazitë e tij senile.
Dhe drejtësia e lë të veprojë, e trembur se mos përfundon e shtypur në makinën e tij të gënjeshtrave, që prej 30 vitesh është kthyer në armën e shkatërrimit në masë që ky plak manipulues përdor për të maskuar krimet e tij.
Mosha nuk mund ta ndihmojë më të rikthejë arsyen. Prandaj faji nuk është më vetëm i tij, por i atyre pak njerëzve që vazhdojnë ta rrethojnë dhe që ushqejnë delirët e tij me delirët e tyre, në pritje për të ndarë thërrimet që do të mbeten nga kjo opozitë.
