Nga Ben Andoni
Ajo që parashikohej rëndom para zgjedhjeve të fundit të përgjithshme ishte se Sali Berisha, kryetari i nderit të Partisë Demokratike nuk do të kandidonte më për zgjedhjet e përgjithshme 2017. Krejt çuditshëm, ai jo vetëm që u kandidua, por u la te numri 7, një vend që nuk i shkonte aspak tagrit dhe kontributeve të veta.
E për më tepër, paradoksalisht me aprovimin e vetë liderit historik, që përgjatë të gjithë kohës së pakët që mbeti për gatitjen e fushatës në terren heshti në pritje të ravijëzimit të plotë të figurës së Lulëzim Bashës dhe impaktit të listës së vet të pakonsultuar me asnjë forum në PD, por që ishte bukur në dijeni. Ajo që tha pastaj për listat dhe përgjegjësitë e kryetarit të PD-së i përligji vetëm me deklarata dhe me një intervistë të thatë, pak ditë më parë ku edhe impakti televiziv, që dikur të trandte i tij, nuk është se bëri aq shumë lajm.
Në ditët tona, veç pastrimit të listës së kandidatëve prej njerëzve të tij në formacionin opozitar, që pothuaj e largoi krejt trashëgiminë e tij te PD-ja, Berisha mori një përgjigje sfiduese dhe gati shuplakë në parlamentin e ri shqiptar. Fillimisht prej Gramoz Ruçit, kryetarit të ri të Kuvendit shqiptar, që meritën më të madhe ndoshta deri në fund, do të ketë racionimin spartan të fjalëve të kryetarit Berisha dhe e dyta reagimin e vagullt të deputetëve të tij ndaj këtij akti, që dikur të nxirrnin sytë ndaj çdo qëndrimi kundër tij. Me sa duket largimi i Jozefina Topallit dhe themeluesve të PD-së Imami, Ruli, Selami është një gropë, që nuk mbushet dot me akrobacitë dhe kinse respektin për forumet që po nis kryetari aktual i PD-së, Basha, por edhe që po i kthehet kalkulimeve të paskrupullta të tij.
Sikur të mos mjaftojë kjo, një grup tjetër në PD i ka shpallur atij një luftë në hije, nëse ai vazhdon që të fjaloset në mënyrë ambigue dhe të përkrahë Bashën. Deklarata e Patosit kundër tij ishte krejt e qartë dhe e pamëdyshtë dhe me sa duket ajo do të jetë edhe në thelbin e qëndrimeve të dikur të përkëdhelurve të tij Topalli, Bode, me të cilët u mbështet në opozitën e vështirë të vitit 1997-2005.
Po çfarë e mban vallë Berishën në këtë legjislaturë, që ashtu si në legjislaturën e shkuar nuk pranoi t’i hapte punimet konform ligjit? Kjo është mbase pyetje për historianët e politikës, që do të duhet të merren pas disa kohësh me figurën e tij. Në fakt e ka një përgjigje.
Berisha di të bëjë vetëm politikë për politikë, por jo politikë me arsye. Kjo e fundit po bëhet nga kundërshtari i tij i ri i padukshëm Basha që po ia ha kokën dhe po ia zbeh atë kontribut të madh që ka në partinë e tij dhe që pak nga pak po e çmonton për ta kaluar të gjallë në gropën cinike të harresës. Kryetari i ri, investimi i tij më i madh në strukturën e PD-së, po ia tregon qartë të gjithë këtë dhe atë që pritej ndoshta që Berisha ta bënte vetë me arsye, largimin nga parlamenti. Por, Berisha zgjodhi sfidën e fundit, atë që po e bën ndoshta të pendohet paq për karrierën e tij të gjatë politike, duke e zhvendosur pak nga pak në harresën e hidhur, që s’i takon një personazhi si ai. (Javanews)
