Emigracioni në BE- Bisedime ndërkombëtare për modelin e Shqipërisë me Italinë
Gjermania mbetet kritike ndaj masave të mëtejshme të nivelit të BE-së për të drejtuar migrimin e parregullt mes një goditjeje të njëanshme në kufijtë e saj, por që mund të jetë e hapur ndaj një nisme evropiane për të kryer procedurat e azilit jashtë BE-së, thanë burime të brendshme për Euractiv.
Java e kaluar shënoi një ndryshim paradigme për Gjermaninë, një përkrahëse për një kohë të gjatë e veprimit të koordinuar evropian për migracionin e parregullt, kur njoftoi se do të rifillonte kontrollet në të gjithë kufijtë dhe do të konsideronte largimin e njëanshëm të emigrantëve.
Ndërsa cilësohet si një përpjekje për të zbatuar rregulloret evropiane, disa vende të BE-së kanë vënë në dukje “shqetësimet” e tyre se qasja e njëanshme e Gjermanisë mund të minojë kohezivitetin e BE-së.
Frika e tyre për kthimin evropian të Gjermanisë është e justifikuar për aq sa ka pak oreks në Berlin për marrjen e masave të reja të nivelit të BE-së për të trajtuar migrimin e parregullt në mënyrë kokëfortë dhe të vazhdueshme.
Qeveria gjermane e konsideron pjesën evropiane të misionit të saj të kryer, pasi vendet anëtare përfunduan detyrën madhështore të reformimit të politikës së migracionit të Bashkimit në fillim të këtij viti.
“Qeveria po fokusohet në zbatimin e asaj që është arritur në 10 vjet negociata në nivel evropian dhe jo në zgjidhjen e saj tani,” u tha gazetarëve të mërkurën (4 shtator) Maximilian Kall, zëdhënës i ministrisë së brendshme të Gjermanisë, përpara njoftimit të kontrollit kufitar.
Sipas ministrisë, masat kombëtare supozohet të kapërcejnë “hendekun” dyvjeçar përpara se reforma e BE të hyjë në fuqi.
Kështu, masat e migracionit të nivelit të BE-së që Komisioni ka vënë në tryezë në muajt e fundit nuk ka gjasa ta pengojnë Berlinin që t’i marrë gjërat në duart e tij.
‘Diplomacia e çeqeve’ e Von der Leyen
Gjermania ka mbetur kryesisht e shkëputur nga diplomacia e migracionit e Presidentes Ursula von der Leyen, e cila mori një sinjal në letrën e misionit drejtuar Komisionerit të ri të Migracionit, Magnus Brunner.
Strategjia arrin me nënshkrimin e marrëveshjeve nga Komisioni me vende të treta, si Tunizia, të cilat marrin fondet e BE-së me shpresën se do të ndihmojnë në parandalimin e emigrantëve që të arrijnë në brigjet evropiane.
Ndërsa shumica e liderëve të vendeve të BE-së të prekura nga migrimi në rritje, si Spanja, Holanda dhe Italia, kanë shoqëruar von der Leyen në udhëtime në vendet tranzit për të nënshkruar marrëveshje të tilla, kancelari i Gjermanisë Olaf Scholz (SPD/S&D) nuk e ka bërë.
Duke qenë se vëmendja e publikut mbi migracionin ka rritur kryesisht partinë e ekstremit të djathtë AfD në sondazhe, qeveria “ka preferuar të bëjë punë efektive në sfond sesa të shfaqet para kamerave me presidenten,” tha Helge Lindh, e SPD, ligjvënës që ka punuar me kancelarinë për migracionin.
Ai shtoi se marrëveshjet e Komisionit ishin kryesisht “diplomaci me çeqe me fokus në transfertat e parave drejt qeverive autoritare”, në kontrast me marrëveshjet dypalëshe “gjithëpërfshirëse” të vetë Gjermanisë.
Veçanërisht, kjo e fundit, përmban garanci të vendeve të treta për të rikthyer migrantët. Për më tepër, marrëveshjet e von der Leyen nuk mbulojnë rrugët e migracionit të Lindjes së Mesme që janë të rëndësishme për Gjermaninë, tha Lindh.
Në nivelin e BE-së, Scholz është kryesisht i interesuar në ringjalljen e marrëveshjes BE-Turqi të vitit 2016, duke kërkuar që Turqia të marrë emigrantët që hynë në Evropë përmes territorit të saj, marrëveshje e cila u lëkund në 2020.
Gjermania do të dëshironte ta shpëtonte këtë marrëveshje nga gjendja e saj jofunksionale, por qeveria i tha Euractiv se “pika e kontaktit në këtë çështje është Komisioni Evropian. ”
“Bisedimet ndërkombëtare” për modelin e Shqipërisë
Një masë më e diskutueshme që Brukseli – dhe disa shtete anëtare – duan të marrin në nivelin e BE-së është ‘modeli i Shqipërisë’ i Italisë. Roma ka planifikuar të marrë emigrantë të parregullt në Shqipëri për të përpunuar kërkesat e tyre për azil atje, kryesisht për arsye parandaluese.
Von der Leyen ka treguar interes të hapur më parë ndaj një versioni me ” refleksione mbi zgjidhjet inovative operacionale për të luftuar migrimin e parregullt”.
Çuditërisht, Gjermania duket se i afrohet kësaj ideje: “I ashtuquajturi ‘modeli i Shqipërisë’ […] është një temë që do të vazhdojë të luajë një rol në diskutimet e mëtejshme si brenda Gjermanisë […] dhe në nivel evropian,” tha gjermani Kall.
Pas presionit të opozitës, qeveria aktualisht po shqyrton opsionet se si Gjermania mund të zbatojë praktikisht procedura të tilla të jashtme të azilit.
Një tjetër zëdhënës i ministrisë së brendshme la të kuptohet se kjo mund të përfshijë shumë mirë një zgjidhje të përbashkët-evropiane: “Qeveria federale gjithashtu supozohet të zhvillojë bisedime në nivel ndërkombëtar në këtë kontekst,” i tha ai Euractiv.
Se sa seriozisht do të ndiqet kjo mbetet e pasigurt, por shënon një kontrast të fortë me reagimin e nënvlerësuar të ministrisë së brendshme ndaj një shtytjeje nga 19 shtete anëtare për një marrëveshje të stilit shqiptar në mbarë BE-në në fillim të këtij viti.
Disa pretendojnë se ka prej kohësh simpati për modelin e Shqipërisë brenda ministrisë së brendshme të udhëhequr nga SPD, me ekspertin e migracionit dhe përkrahësin e marrëveshjeve të stilit shqiptar Gerald Knaus që prezanton modele të tilla në negociatat e tyre të koalicionit në 2021, sipas dy burimeve me njohuri për ka thënë për Euractiv.
“Nancy Faeser [Ministrja e mëvonshme e Brendshme] ishte gjithashtu atje dhe dukej se nuk e kishte shumë të keqe modelin. Ajo ndoshta nuk e bën ende sot”, tha një burim.
Por specialistët e fuqishëm të çështjeve të brendshme të partisë, si zëvendëskryetari parlamentar Dirk Wiese, nuk janë të bindur për llogaritjen kosto-përfitim. “E gjithë kjo do të ishte shumë e shtrenjtë dhe shumë e ndërlikuar, e ngjashme me [modelin e Ruandës së Mbretërisë së Bashkuar],” tha Wiese për Euractiv.
Partnerët e vegjël të koalicionit të SPD-së, të Gjelbërit, janë gjithashtu rreptësisht kundër. Deputeti i tyre kryesor për migracionin, Julian Pahlke, i tha Euractiv se modeli i Shqipërisë përbën një “zgjidhje të rreme populiste” që është “e papajtueshme me ligjin evropian dhe ndërkombëtar”.
Çfarë ndodh më pas?
Më shumë qartësi pritet në dhjetor kur qeveria gjermane do të prezantojë modelin e saj. Ekspertët gjermanë me ndikim vënë në dyshim, në çdo rast, nëse ndonjë nga nismat evropiane të diskutuara nga Komisioni do të ketë efektin e dëshiruar.
Marrëveshjet e Komisionit me Tunizinë morën disa vlerësime për kontributin në një rënie të kohëve të fundit të mbërritjeve në Itali. Por “ende nuk ka studime apo gjetje të besueshme shkencore për këtë,” tha për Euractiv Hans Vorländer, kryetar i bordit kryesor këshillues të qeverisë për imigracionin, SVR Integration and Migration.
As këto studime nuk ekzistojnë për modelin e Shqipërisë, tha ai, duke shtuar se vetëm marrëveshja BE-Turqi “ka funksionuar de facto , të paktën në lidhje me efektin e saj drejtues”.
Sido që të jetë, fqinjët e Gjermanisë e kanë parë mjaft qasjen e saj tani për tani. Ata ka të ngjarë të vendosin një diskutim të politikës së migracionit të Gjermanisë në rendin e ditës për Këshillin e ardhshëm të Drejtësisë dhe Çështjeve të Brendshme në tetor.
