Si çdo vit që nga momentin kur nuk jeton më, familjarët e ngushtë të shkrimtarit kanë zgjedhur ta kujtojnë me një ceremoni të ngushtë familjare.
Por këtë 3 Shkurt, familjarët rrëfejnë se ka një hap pozitiv drejt vendimit për ta kthyer banesën e Agollit në një shtëpi muze.
“Nuk e përballoj as fizikisht as nga ana psikologjike, nuk bëhet dot”
Kjo ishte deklarata që e veja e shkrimtarit bëri një vit më parë, duke theksuar se brenda atyre mureve kishte shumë kujtime që ajo nuk donte ti humbiste duke u larguar nga ajo banesë.
Në këtë dy vjetor duket se adhuruesit e Agollit do të mund të jenë më afër tij, pasi familjarët kanë vendosur që të pranojnë ofertën e kryetarit të bashkisë për të ndarë copëza nga jeta e Agollit me publikun.
Këshilli Bashkiak vendosi në mbledhjen e fundit ta kthejë shtëpinë e Agollit në shtëpi muze ashtu sic u bë edhe me shtëpinë e Ismail Kadaresë.
Të dy këta shkrimtarë kanë banuar në të njëjtin pallat në qendër të Tiranës dhe vizitorët do ta kenë të thjeshtë të vizitojnë dy shtëpitë njëkohësisht.
Agolli ishte dhe do të mbetet një nga shkrimtarët më të dashur e më popullor.
***
Ku të shkoj
Dhe dola nga varri i mjerë…
Askush nuk më priti pastaj,
Po veç përshëndeti një ferrë
Zgërlaqur me degën e saj.
U ula në dërrasën e varrit…
Ku vallë të nisem tani?
Ku flakën e shuar të zjarrit
Të shuar ta shpie s’e di…
M’i mori dje varri të gjitha
Dhe shpejt më harruan që dje,
Madje dhe dashnorja që kisha
Tani sigurisht nuk më njeh.
Nga trupi i kalbur tmerrohen
Dhe derën s’ma hap asnjeri,
Se zhelet e mia s’mbulohen
Nga era me breshër e shi.
Do fshihem nën dërrasën e thatë,
O varri nën rrap, më prano…
Veç ti mund ta qash ditë e natë
Të bukurin tënd Dritëro!
18 maj 1997
