Nga Thoma Gellci
Në selinë e Partisë Demokratike të Shqipërisë ishte shpallur një gjendje alarmi që nuk e kishte shkaktuar as gazi lotsjelles , as ndonjë sondazh i ri, por… dora.
Në mur, televizori i madh po transmetonte me “slow motion” momentin nga Bordi i Paqes në Washington: Donald Trump shtrin dorën drejt Edi Ramës.
“Stop! Ktheje edhe një herë!” – bërtiti Flamur Noka, me seriozitetin e një eksperti kriminalist.
Pamja u kthye. Dora afrohet. Shtrëngim. Buzëqeshje. Lëshim.
“E patë?” – tha ai triumfues. “Dorë e ftohtë! Pa shpirt!”
Belind Këlliçi kishte nxjerrë kronometrin. “29.8 sekonda në total.”
“Po me Osmanin, sa?” pyeti dikush.
Videoja kaloi te momenti me Vjosa Osmanin.
“44 sekonda,” tha Belindi .
Salla murmuriti.
“14 sekonda diferencë!” – shpalli Flamuri. “Ky është mesazh!”
Në krye të tavolinës rrinte Sali Berisha, me qetësinë e një njeriu që e njeh mirë gjuhën e simbolikës.
“Dorështrëngimi është gjuhë diplomatike,” tha ai. “Ka dorë miqësore, ka dorë protokollare, ka dorë të ftohtë.”
“Kjo ishte e ftohtë,” insistoi Flamuri.
Në atë moment, një këshilltar i ri, që kishte ardhur me ide për taksa dhe zhvillim ekonomik, ngriti dorën.
“Po doktor,” tha me kujdes, “ndoshta duhet të kemi parasysh edhe faktin që Edi Rama mund të shpallet non grata nga SHBA dhe si rregull këtë mund ta ndjekë edhe Britania e Madhe. Kot e prisnim ne arrestimin, se tani që kanë arrestuar Maduron, ndoshta nuk kanë vend as nëpër burgje se ku ta fusin?”
Në sallë ra një heshtje aq e thellë sa mund të dëgjohej edhe zhurma e “buffering”-ut të videos.
Berisha u drejtua ngadalë në karrige.
“Non grata,” tha ai me ton të prerë, “është akt politik. Donald Trump ka shpallur non grata Antony Blinken. Ramaduron do ta arrestojë në Surrel.”
“Po kur flasim për izolim ndërkombëtar të Ramës…” – vazhdoi me admirim të dukshëm këshilltari – “fjala juaj, doktor, duhet dëgjuar për shkak të përvojës së madhe që keni në këtë drejtim.”
Flamuri ndërhyri menjëherë: “Mos e relativizo! Ne po analizojmë dorën!”
Belindi, që po lexonte komentet live, ngriti sytë:
“Ka shumë komente që pyesin: ‘A fitohen zgjedhjet në Washington apo në Tiranë?’”
Jorida Tabaku, që deri atëherë kishte mbajtur shënime për ekonomi, e ngriti kokën.
“Kjo është pyetja thelbësore,” tha ajo qetë. “Zgjedhjet në Shqipëri nuk i vendos Trump. I vendos votuesi shqiptar.”
Salla u trazua.
“Po imazhi ndërkombëtar ka rëndësi!” – tha Flamuri.
“Po buka ka më shumë,” u përgjigj Jorida.
Në ekran, videoja u kthye sërish te dorështrëngimi.
“Zoom te gishti i madh!” – urdhëroi Flamuri.
Pamja u zmadhua. Dikush tha seriozisht: “Më duket se presioni është minimal.”
Një tjetër shtoi: “Ndoshta është vetëm protokoll.”
“Jo,” tha Flamuri me vendosmëri. “Është mesazh i koduar.”
Në bisedë ndërhyri Ilir Alimehmeti: “Po nëse qytetarët nuk e matin votën me sekonda dorështrëngimi? Nëse ata matin pagën, çmimet, mundësitë, me ndonjë alternativë qeverisëse?”
Berisha u përgjigj me ton filozofik: “Politika është simbol.”
“Po zgjedhjet?” – insistoi ai.
“Zgjedhjet,” tha Jorida, “fitohen me program.”
Në sallë u krijua një heshtje e re. Jo ajo dramatike e parë. Por ajo e pakëndshme, kur dikush thotë diçka që nuk mund të rrëzohet lehtë.
Pas tri orësh analizë të dorës, u përpilua një përfundim:
– Shtrëngim i shkurtër dhe i ftohtë i dorës.
– 29.8 sekonda.
– 14 sekonda më pak se Kosova.
– Mesazh i ftohtë.
“Pra Rama i izoluar,” përfundoi Flamuri.
“Po ne?” murmuriti këshilltari i ri.
Askush nuk iu përgjigj.
Jashtë selisë, në një kafene të zakonshme, ishte ulur Batoni me disa shokë të vet që sillnin miellin nga Serbia. E kishte fjalën Batoni: “Edi Rama është anormal. Bëri të padëgjuarën deri më sot. Të gjithë thonë që kanë bole, po Edi Rama i heq brekët dhe i tregon.”
Njëri prej tyre tha si me ndrojtje: “Dakord, por problem është që po rritet shumë pakënaqësia. Rrugët çahen sa inaugurohen, pensionet nuk dalin, flitet shumë për oligarkët që drejtojnë qeverinë, njerëzit thonë që korrupsioni është shtuar, etj., etj.”
“Asnjë nga këto s’ka rëndësi. Zgjedhjet bëhen në Washington. Një shtrëngim dore është baras me tre vjet pushtet.”
Pak më tutje, socialistja nga Berati po u thoshte shoqeve të saj: “Nuk duam as bukë dhe as ujë. Pensionet na dalin dhe na teprojnë. Mjafton që ia shtrënguam dorën Trumpit.”
Në selinë e Partisë Socialiste, Taulanti, i ulur përpara kompjuterit, po shkruante një status në Facebook: “Krenar për Shqipërinë!”
Prapa kurrizit te Taulantit Zegjineja po i dergonte nje SMS Gaz Bardhit : ” O Gazo! E pe Trumpin mo yll i Roskovecit?”
Ndërsa dy selitë zienin nga entuziazmi, njëra nga ftohtësia e shtrëngimit dhe tjetra nga hedhja e dorës në sup, te kthesa e Kamzës kishte plasur sherri me grushta, bishta lopatash dhe shqelma.
“Pse po ziheni?” pyeti një polic.
“Trumpi është me ne,” tha njëri që kishte bishtin e lopatës në dorë.
“Trampi është me ne, mor maskara!” tha tjetri duke hequr xhaketën që të tregonte muskujt.
Polici u tërhoq mënjanë. Në fund të fundit, turnin e kishte mbaruar dhe s’kishte pse ta griste uniformën, që nëse dëmtohej duhet ta paguante nga xhepi.
