Nga Spartak Ngjela
Të gjithë i gëzon festa e Vitit të Ri.
Sepse është në fakt, festimi i një ditëlindjeje të madhe: 1 janar 2025.
Eshtë ditëlindja e 2025- stë e Kohës së Re.
Dhe ky festim, në këtë kohë të re ka ushqyer gjithmonë shpresë.
Dhe shpresa është justifikuar me zhvillimin botëror të shkencës, arsyes njerëzore, të letërsisë, artit. teatrit, kinematografisë dhe filozofisë, por sidomos me zhvillimin e pandërprerë të qytetërimit modern.
Ndërsa lufta tani nuk është me preokupimi kryeso i njerëzimit, ajo, si Luftë Botërore, nuk ekziston me dhe po harrohet.
Sepse paqen po e ruan si të qëndrueshme ekuilibri bërthamor.
Dhe ja, si është përfituar kjo paqe kaq e gjatë, që ka filluar në vitin 1945 e po vijon: sepse shkenca e lartë na dhuroi paqen e gjatë.
Është arma bërthamore si ekuilibër dykrahësh i armiqësisë botërore, që na ka dhënë paqen e gjatë.
Sepse rreziku i luftës bërthamore mban me vete edhe rrezikun e shfarosjes së njerëzimit.
Dhe ja, kjo është vetë përmbajtja e paqes aktuale që po vijon që nga viti 1945.
Dhe kjo paqe ka ndodhur sepse…
Arma bërthamore që e trembi njerëzimin me shfarosje, në fillim, kur ai pa shpërthimin bërthamor në Hiroshima dhe në Nagasaki, tani, prej 45 vitesh, ka frenuar gjithçka.
Sepse njerëzimi kishte zbuluar si prodhim armën që mund ta shfaroste atë vetë.
Atëherë?
Asgjë, është shumë e thjeshtë: rreziku katastrofal i përdorimit të armës bërthamore, të cilën e kanë në përdorim të dy krahët e armiqësisë botërore, na ka dhënë këtë paqe të gjatë dhe qetësinë e sigurisë, por edhe rritjen e gjykimit humanist dhe paqesor, sipas thënies së shqiptarëve tanë të moçëm: i tas, i epi tas: o tani, o kurrë.
Kjo është një stilemë në arbërisht – ilirishten e vjetër, që e kanë marrë spartanët të parët në Spartë, e mandej të gjitha gjuhët moderne që janë sot në Evropë.
