Nga Skënder Minxhozi/
Tashmë është zbuluar edhe fabula më e fundit që ka prodhuar fabrika historikisht më e madhe e “dramave politike” në vend: Partia Socialiste e Shqipërisë. Katër ministra përgatiten të lenë postet e tyre në prag të fushatës elektorale, me një krizë delikate në raportet me opozitën, me Vetingun e bllokuar dhe me zgjedhjet presidenciale e politike në horizont. Ministri më i sulmuar nga pozita, por më i lavdëruar nga kryeministri Rama, Saimir Tahiri, është kreu i listës së ministrave që largohen. Pas tij vjen ministri i shëndetësisë Ilir Beqaj, gjithashtu i përgëzuar jo rrallë nga kryeministri, i cili e ka mbrojtur projektin qeveritar të shëndetësisë pa mëdyshje dhe me stoicizëm. Bledi Çuçi, ministri i reformës së suksesshme administrative dhe Blendi Klosi, ministri i Punës e përkrahjes sociale, janë gjithashtu në listën e të larguarve.
Prej 48 orësh ambjenti politik i Tiranës mundohet të zbulojë përsenë e kësaj lëvizjeje të fortë të kryeministrit për të ribërë shtyllën kurrizore të qeverisë, ndërkohë që i ka rezistuar këtij tundimi shumë herë gjatë katër viteve të fundit, kur ka qenë vërtetë rasti për të ndërhyrë në kabinet. Pikëpyetjet rreth këtij akti shtohen, kur sheh se në prag të zgjedhjeve, Edi Rama ka sakrifikuar ministrin më të rëndësishëm të kabinetit, ministrin e brendshëm. Një shënjestër e përhershme e opozitës dhe një element kyç në ekuilibrat politikë brenda dhe jashtë maxhorancës.
Në një lexim didaktik të logjikës që shoqëron fushatat elektorale, mund të vërehet pa vështirësi fakti se maxhorancat tregohen konservative në prag zgjedhjesh. Kabinetet tkurren, lëvizjet bëhen me shumë kujdes dhe balancat shihen me kandarin e farmacistit. Rama, në të kundërt, ka vendosur të hyjë me “rruspa” brenda kabinetit të tij, duke larguar katër anëtarë qeverie. Çka ka ngritur jo pa drejtë dyshime mbi llojin e fushatës që dëshron të bëjë Edi Rama, të cilën një koleg e quajti “fushatë elektorale më të papunë”. Prej sot, kundërshtarët politikë të qeverisë kanë të drejtën formale që të thonë se Tahiri iku “për shkak të kanabisit që ka mbytur Shqipërisë”, kurse Beqaj për shkak të “dështimit të shëndetësisë falas dhe koncesioneve korruptive”. Është rasti klasik i rrezikimit të bilancit qeverisës, që vjen për shkak të largimit të drejtuesve të dikastereve në fjalë.
Përtej faktit sesi e lexon kryeministri këtë situatë të re, me informacionin dhe njohjen më të madhe që ka në mënyrë të kuptueshme, rreth rrethanave që e çuan atë vendimmarrje, efektet e pritshme të këtyre lëvizjeve mund të sjellin lëkundje jo të vogla sizmike brenda skenës politike. Edhe nëse në pikënisje të këtij akti nuk ka qenë dora e dyshuar e aleatit Meta, ky konfigurim i ri brenda shumicës i jep indirekt zemër LSI që të ndjehet më mirë me kabinetin e rinovuar. Më së pari me largimin e Tahirit dhe Beqajt, dy ministra që kanë qenë “armiq” të vjetër ose të rinj të Ilir Metës, por më në përgjithësi me klimën që krijon brenda koalicionit. Dy ministra të LSI kanë hedhur sot në shtyp idenë se e duan Ilir Metën kryeministër. Duke qenë se në LSI asgjë nuk ndodh “pa dashje”, ky është një sinjal i qartë i ndjesisë që ka krijuar brenda kësaj force politike ribërja e segmentit socialist të qeverisë në këtë moment.
Sa i përket opozitës, duket më e pritshme që këto lëvizje të shihen si një sukses i rezistencës opozitare në shesh, sesa si një dorë e shtrirë e Ramës për kompromis. Të mbahemi se e hoqëm një pjesë, të qëndrojmë këtu se do të ikë edhe Rama, duket sikur thonë vallet dhe muzika që pasoi në çadrën e opozitës, lajmi se qeveria Rama po riformatohej papritur.
Basha ka nënvizuar orët e fundit se opozita nuk kërkon kokën e Tahirit, por ikejne Ramës. Politikisht ai ka të drejtë të pretendojë më shumë në kushtet aktuale, sepse gjithsesi maxhoranca largoi disa nga ministrat më me peshë. Ashtu siç ka të drejtë të besojë se kjo ndodhi për shkak të presionit të saj, pavarësisht se cilat janë shkaqet reale. Largimet e katër ministrave mund ta bëjnë edhe më të ngurtë qëndrimin e opozitës në orët e ardhshme, përveç rastit të një ndërmjetësimi ndërkombëtar, që do të ndryshonte gjithçka në skakierën aktuale të ngjarjeve.
Prezenca e një dore të huaj në lëvizjet aktuale të qeverisë, do të ishte i vetmi element që do të justifikonte jo vetëm qëndrimin e Ramës ndaj ministrave, por edhe të gjithë zinxhirin e ngjarjeve eventuale që do të pasonin. Por kjo është një alternativë që duhet verifikuar dhe vërtetuar në praktikë. Deri tani, ajo që shohim nga vitrina e të majtës shqiptare, është një krizë e papritur qeverie dhe një akt dobësie, kur pritej që vetë qeveria të ishte duke veshur çizmet e fushatës që qershorit.
