Nga Mero Baze
Historia banale e dëftesës së Adriatik Llallës, mund të fshehë pas një aferë të qëllimshme për ta mbajtur atë nën kontroll gjatë pesë viteve në krye të Prokurorisë. Sali Berisha, i cili i përzgjedh njerëzit vetëm në bazë të dosjes që ka për ta, mund ta ketë përdorur mungesën e diplomës së pjekurisë, dhe falsifikimin e saj, si një mekanizëm për ta mbajtur kryeprokurorin nën kontroll, në vitet më delikate të jetës së tij politike dhe fizike.
Adriatik Llalla erdhi në krye të Prokurorisë, duke zbuar andej me dhunë disa muaj para se t’i mbaronte mandate, Ina Ramën, kryeprokuroren që i prishi gjakun Sali Berishës. Ai pati një periudhë të gjatë sulmi ndaj saj, duke degraduar në fund fjalorin si “lavire bulevardi”, vetëm pse ajo tentoi të hapë një dosje për vajzën e tij, lidhur me pastrimin e parave, së bashku me Damir Fazlliç, pse tentoi të hetonte Gërdecin, ku i biri i tij ishte kokë e këmbë i zhytur në paratë e gjakut, dhe historinë e vrasjeve kriminale të vetë Berishës më 21 janar.
I pasigurtë për ditët që e prisnin dhe i terrorizuar nga ideja se prangat po i vërtiteshin në ajër, ai është menduar gjatë të gjejë dikë që ta ketë jo thjesht besnik, por ta ketë në dorë mekanizmin e heqjes së tij, nëse ai lëvizte nga premtimet.
Adriatik Llalla u bë kryeprokuror, duke nisur punën me ortakëri në biznes me partnerin e ngushtë të djalit të Berishës, por kjo ishte vetëm ana sipërfaqësore e tij.
Mungesa e diplomës së pjekurisë dhe manipulimi që mund të ketë bërë me të, është një armë e fortë në duart e Berishës për ta shkarkuar atë në çdo kohë, duke e diskretituar publikisht dhe duke e çuar në burg për falsifikim dokumentash.
Sali Berisha duhet ta ketë studiuar gjatë këtë dosje, ndaj ishte aq i sigurtë në emërimin dhe mbrojtjen e tij.
Adriatik Llalla ishte një i panjohur për PD dhe për vetë Berishën. Ai nuk hyn tek njerëzit që më parë kanë pas lidhje me PD, apo ndonjë militant i saj. Ai është thjeshtë prototipi i duhur, njeriu i kapur, që Berishës i duhej në krye të organit të hetimit, pasi gjithë familja e tij i kishte çështjet e hapura, përfshi Berishën, djalin dhe vajzën e tij.
Kjo është një arsye bindëse që ai të vinte në krye të Prokurorisë një njeri të tillë. Operimi me njerëz me dosje, ose me probleme të tilla në dosje, si kjo e Llallës, janë tipike në gjithë karrierën e Sali Berishës. Mjafton të kujtojmë lojërat për zgjedhjen e Nishanit më 2012, apo historitë me ish- drejtuesit e inkriminuar të SHIK në ’97, që i përdorte pastaj si drejtorë kamikazë, edhe pse ishin me dënime penale për burg.
Dhe me këtë rast nuk duhet hetuar vetëm Adriatik Llalla, që mund të ketë mashtruar me dokumente zyrtare, por dhe ata që nuk e kanë “parë” këtë hollësi në dosjen e tij. Sidomos Sali Berisha!
