Nga Eni Feruli
> Kush jemi, çfarë kemi bërë ne? Janë pyetjet që torturojnë kohën e pafund nën pandemi. Janë pyetjet që duhet t’u japim përgjigje në atë kapërcim të unit tek uni, nga të qenët në bij të dikujt, në prindër të dikujt!
> Na rriten prinderit me sakrificat e kushteve te tyre! Na dhanë kafshatën e bukës e të dashurisë. Na dhanë dijen ne pamundesi të prekjes së bankave nga ana e tyre, na dhanë këshillat dhe mirësinë që asnjë filozof e shkrimtar nuk mundi t’i thotë dot si ata. Dhe na çfarë i ofruam atyre, vendit dhe shoqërisë sonë? Çfarë shembulli i dhamë brezit me të ri?
> I dhuruam disa kartona dhe medalje te ftohta e i varën në mur! I falëm disa sekonda nga telefoni të degjonin zërin tonë! Ose kur nuk kishim kohë i trajtuam si gjithë të tjerët dhe i derguam disa rreshta ne gazeta ku shkruhej emri yne! Në krenohemi me arritjet tona! Por më shumë se kaq, ato janë sakrificat e prindërve tanë që na dhanë mundesine! E ne, nën tmerrin e të tashmes, nën diktatin e jetës së facebook-ut apo shkëlqimit të instagramit, ju sulem botës e vrapuam nga syte këmbët ku e kush të arrinte postin më të lartë dhe vendin më të largët! Që të jetonim si në facebook. Që të shkëlqenim si në instagram. Perqafuam e nderuam kulturën e botës! Treguam me krenari fitimin e një pasaporte të huaj! Ne të llastuarit e frikacaket e brezit tone…
> Nga kush u larguam vallë me kaq nxitim??? Si nuk menduam qe koha nuk fal dhe iken me shpejt se endrrat tona e lakmia pa kufi? Në sherbetoret e botës! Ne të përkedhelurit e perëndimit në perendimin e moshës se prindërve tanë.
> Dhe se nje dite shikojme disa rrudha ne fytyren e prinderve dhe syte e tyre te perenduar! Oh po si u plaken valle kaq shpejt?
> Dhe ende buza e tyre ne gaz duke thene:- mjafton ju te jeni mire bijte tane!
> A jemi me mire tani ne brezi yne, a jemi me te lumtur?! Nuk e di, mua as ky lot nuk ma kthen kohen e humbur te ngrohtesise se vatres sime…
Psikologe Klinike
Toronto/ Kanada
