Presidenti i Republikës,Bujar Nishani,ka reaguar pas akuzave të bëra në adresë të tij se ka dekoruar bashkëpunëtorë të fashistëve dhe nazistëve, lidhur me dekorimin e 67 ballistëve. Përtej qëndrimit të kreut të shtetit, i cili i ka bërë alibi vendimit të tij për dekorim, ajo që bie në sy është fjalori i përdorur nga Nishani ku nuk mungojnë fjalë të pahijshme si “përdhosje”, “makabritet” etj. Nga ana tjetër në reagimin e kreut të shtetit, ajo që kosntatohet lehtësisht, është një fjalor urrejtje ndaj të gjithë atyre që nuk ndajnë të njëjtin opinion me të, lidhur me aktin në fjalë. Ai i konsideron si sulme dhe provokime të adresuara nga nostaligjikët enveristë të diktaturës, kundërshtit për dekorimin e 67 ballistëve.
“Kujtimi dhe dekorimi i 67 nacionalistëve të ekzekutuar nga dora kriminale e një grupimi të bolshevikëve shqiptarë të orientuar nga të dërguarit jugosllavë, është një detyrim dhe përgjegjësi historike e Shqipërisë së sotme euro-atlantike.Asnjë prej martirëve të ekzekutuar dhe në asnjë moment të vetëm të jetës së tyre nuk pati një bashkëpunim me pushtuesin.Përkundrazi, ata ishin luftëtarë të lirisë kundër nazi-fashizmit”, deklaron Nishani, duke dëshmuar në këtë rast se reagimi i Presidentit është thjeshtë mllef dhe një përpjekje të tij diletante për të falsifikuar historinë.
Më tej Presidenti nuk ngurron të shprehë edhe një fjalor aspak etik për pozicionin që ka, të paktën për të na dëshmuar se akti i dekorimit ishte mbështetur në racionalitet historik, dhe se nuk ka të bëjë me urrejtje apo mllefe. Sipas tij, ballistët u ekzekutuan në mënyrën më makabre të mundshme vetëm për faktin se ishin kundër modelit dhe ideologjisë bolshevike, që një grup individësh po përhapnin përmes terrorit në viset shqiptare.
“Ata u ekzekutuan në mënyrën më kriminale të mundshme pasi ishin kundër shitjes së trojeve shqiptare tek të huajt.Ata u ekzekutuan se kërkonin orientimin perëndimor të Shqipërisë. Institucioni i Presidentit të Republikës e konsideron të papranueshme ringjalljen e urrejtjes staliniste, veçanërisht kur ajo vjen nga anëtarë të Kabinetit Qeveritar të një vendi anëtar i NATO-s dhe kandidat për Bashkimin Evropian”, deklaron Presidenti, në një përpjekje dëshpëruese të tij për të krahasuar qeverinë aktuale me qeverinë e Enver Hoxhës, duke i qëndruar profilit të tij si një President i PD-së dhe jo i të gjithë shqiptarëve që nuk mendojnë doemos si Nishani. Më poshtë kreu i shtetit bën një seri pyetjesh që në thelb nuk kanë asnjë lidhje me aktin e tij të dekorimit të 67 ballistëve, por janë thjeshtë një propogandë bajate politike të dal boje tashmë.
“A nuk u ekzekutuan pa gjyq me qindra intelektualë në qytetet e Shqipërisë me akuzat e rreme të bashkëpunimit me pushtuesin? A nuk u ekzekutuan dhe burgosën me qindra klerikë martirë me akuzat e rreme të bashkëpunimit me pushtuesin? A nuk u ekzekutuan, burgosën, interrnuan me qindra mijëra shqiptarë të pafajshëm me akuzat se ishin bashkëpuntorë të “imperializmit” dhe të “revizionizmit”? A nuk u ekzekutuan në kufi me qindra të rinj me akuzën se donin të tradhëtonin Atdheun dhe partinë? A nuk u konfiskua çdo pronë shqiptarëve me akuzën se ishin armiq të pushtetit po të pasuroheshin me pronat e tyre? A nuk u burgos brenda një kampi të madh me tela një popull i tërë i lënë në varfëri ekstreme dhe padituri të thellë me akuzën se liria është opium për popullin?”, janë disa prej pyetjeve që shtron Presidenti.
Dhe si për ti vënë ‘kapakun” Nishani sulmon thuajse të gjithë shoqërinë shqiptare që nuk arrinë të kuptoj dot dekorimet e tij, duke e akuzuar se “sa shumë është dëmtuar shoqëria shqiptare nga moshetimi dhe mosdënimi i krimeve të komunizmit, si i vetmi vend ish-diktatorial që nuk e ka kryer këtë proces”.
“Këto provokime na treguan edhe njëherë se sa seriozisht e kërcënuar mbetet liria jonë.Ata që e kanë përdhosur Luftën Antifashiste dhe sakrificat për liri të shqiptarëve duke kryer krime mbi shqiptarët, do të mbeten përjetësisht në altarin e turpit të historisë së kombit shqiptar”, përfundon Presidenti, duke na dëshmuar me këtë rast dhe një fjalor jo shumë etik, kur është fjala për një President.
Me. Ar
