Nga Lorenc Vangjeli / Të gjithë krerët të lartë të shtetit, përfshi edhe Presidentin e Republikës, gjatë muajit të Madhërishëm të Ramazanit shtrojnë darkë Iftari. Eshtë kjo një shenjë e rëndësishme e respektit të shtetit laik ndaj besimtarëve myslimanë në veçanti, por dhe gjithë besimtarëve shqiptarë në përgjithësi.
Eshtë shenjë respekti e atyre që kanë marrë përsipër të zgjidhin punët e tokës ndaj atyre që ndihmojnë në komunikimin me qiellin.
Sipas zakonit, darka e Iftarit është një eveniment që ndiqet live nga kamerat dhe i zoti i shtëpisë mban dhe një fjalim që fluturon shpejt në të gjithë hapësirën e ëeb-eve, edicionet e lajmeve dhe faqet e gazetave. Thelbi i fjalimit/ fjalimeve ka të bëjë me paqen, harmoninë, reflektimin që vjen nga Muaji i Madhërishëm i Ramazanit. Pastaj flitet për traditën e shkëlqyer të islamit tradicional shqiptar, harmoninë ndërfetare dhe modelin e dialogut që mbizotëron në Shqipëri. Në fakt e fatmirësisht, ende një model që sa më shumë bota po njeh “dialogun” me armë, aq më shumë bën të dëgjohet dialogu normal shqiptar. Dhe deri këtu nuk ka absolutisht asnjë të keqe. Përkundrazi. Më shumë se një vullnet i mirë apo dëshirë e krerëve të shtetit shqiptar që të bëjnë këto gjeste, është edhe detyrë, edhe detyrim që rrjedh nga detyra e tyre. Problemi shtrohet se vetëm një çast më pas, vetëm një çast mbasi dilet nga atmosfera mistike që krijohet dashur pa dashur në ambiente të tilla, ku politikanët e ftuar ngjajnë si ëngjëj të zbritur nga qielli evropian, metamorfoza e tyre drejt pamjes së tyre natyrale është e menjehërshme: me stomakët që tresin ende darkën e Iftarit, ata nxjerrin nga goja vrerin e zakonshëm të politikës. Duke dëshmuar së paku hipokrizi. Duke dëshmuar së paku mungesë sinqeriteti në çfarë thonë, si e thonë dhe mbi të gjitha, pse e thonë. Sepse pikërisht në ditë të tilla, më shumë se vetë veprimi ka vlerë qëllimi, më shumë sesa vetë akti, ka rëndësi shpirti me të cilin realizohet ai akt, më shumë se transmetimi live për një publik shumë më të gjerë se të ftuarit e Darkës, duhet që vetë ajo të jetë Darka e Drejtë dhe e sinqertë.
Ndoshta nevojitet një fe’ e re në këtë vend, një fe’ e cila të detyrojnë të paktën një ditë “Ramazan” të së ligës nga politika. Që as të mos thuhen fjalë urrejtjeje dhe as mos të mbillet urrejtje për të ngjashmin e ndryshëm me veten. Atëherë edhe vetë Agjerimi, edhe Darkat e Iftarit do të ishin më të pranueshme…nga Publiku, pavarësisht besimit, pavarësisht bindjeve politike.
