Nga Irena Beqiraj/
Rreth viteve 2000 kur punoja në Fakultetin Ekonomik ,kishte studentë të cilët nuk merrin dot provimet por merrin cdo muaj bursë nga shteti spese vinin nga familje të varfra.
Përse paratë publike duhet të investoheshin tek një student që vinte nga familje me të ardhura të pakta por që ngrihej nga gjumi në 12, nuk shkonte në shkollë, sorrollatej rrugëve e kafeneve, merrte një 5 me të shtyrë vetëm herën te tretë? Përse ?
Por shteti si gjithmonë reflekton mëndësinë popullore. Me hapjen e universiteteve private kuptova se kjo mëndësi kishte kapluar familjet shqiptare të cilat paguanin , edhe pse i riu/e reja nuk e ka mendjen tek shkolla, por e përdor atë si albi për të bërë “asgjë “ sespe medemek është student !
Kjo sëmundje për disa familje shqiptare nuk mbaron këtu. Disa syresh mjafton të kënë para dhe tentojnë të cojnë fëmijet e tyre edhe në universitete jashtë edhe pse fëmija nuk ka interesin e nevojshëm për shkollë.
A thua regjistrimi në universitet shëron dembelizmin/budallallëkun? A thua nëse ke mundësi ta regjistrosh në një shkollë jashtë, të gjitha këto do të shërohen edhe më shpejt?
Jo . Regjistrimi në universitet nuk shëron as dembelizmin as budallallëkun. Thjesht të kthen në budalla a dembel me diplomë, i cili realisht është më i rezikshëm për shoqërinë se budallai i parë.
Universiteti është investim, që cdo familje individ bën për vehte dhe pjestarin e vet. Shteti duhet të investojë dhe paguajë për të gjithë ato të cilët mund tja kthejnë investimin e bërë shoqërisë, dhe publikut.
Sinqerisht nuk më shqetëson salca në kokën e një ministreje, dhe jam kundra trajtimit patetik si dhunë kundër një gruaje , aq më pak më shqeteson fakti a do të shpallet studentja heroina e kohëve moderne?!.
Ajo që me shqetëson është një tjetër pyejte, po cfarë padrejtësie i është bërë Studentes?
Nuk ka mundësi të paguajë masterin, historia personale, por jo vetëm ajo por dhe mijëra të tjerë, të cilën studentja pretendon se përfaqëson.
Nëse është studente shumë e mirë duhet të aplikoje për bursë. Nëse jo i ka berë llogaritë gabim. Universitetet aq më tëpër masterat doktoraturat nuk mund të jenë, vende ku mjafton të kesh dëshirë dhe je Brenda.
Shpresoj që shumë shpejt të vij dita, që universiteti të jetë “vërtet institucioni I dijes, dhe pjesë e tij të jenë njerëzit qe kanë kuptuar që kanë nevojë për dije ” dhe ku shteti paguan vetëm për ato te cilët kanë kapacitetet tja kthejnë këtë investim shoqërisë.
Për të gjithë studentet e tjerë të cilët nuk e kanë ndarë mendjen nëse duan dije por janë aty se nuk kanë ctë bëjnë tjetër, dhëntë zoti që pagesa të shërbejë si një shtysë , për t’ia venë mirë gishtin kokës para se të mungojnë duke kuptuar se leksioni i pafrekuentuar është tanimë një shërbim i paguar.
Dhe se fundi, për të gjithë prindërit që rreken cdo ditë me dilemat e fëmijve të tyre, me dëshirën për ta bërë fëmijën mjek, ekonomist , jurist, me master me doktoraturë kemi nevojë të forcojmë sitën e hyrjes në universitet. Kjo do të na ndihmojë të ndërgjegjësohemi dhe të vlerësojmë me realitet fëmijet e tanë , kapacitetet e tyre, talentet e tyre, duke kuptuar që nuk është universiteti e vetmja mënyrë për te qenë i sukseshëm në jetë. Rrugët e sipërmarrjes , përshembull, nuk kalojmë gjithëmonë nëpërmjet rrugëve të dijes.
Universiteti është rrugetim dhe investim i cili duhet të ndërmerret / të financohet nga dhe për ata të rrinj të cilët kanë kapacitetet ta përfundojnë denjësisht atë.
Shoqërisë tonë i duhet kohë për ta përvetësuar këtë mendësi pas tallavitjes së deritanishme . E rëndeshishme është që debati ka filluar dhe se të gjithë brenda dhe jashtë universitetit ndjejmë nevojen e pasjes së një universiteti ndryshe.
