Sirenat tingëlluan për një kohë të gjatë në të gjithë shtetin hebraik pak pas orës 6:00 të mëngjesit. Disa sekonda më vonë, të gjithë telefonat celularë të lidhur me ndonjë antenë izraelite dhanë alarmin.
Këtë herë, ishte më shumë një deklaratë e gjendjes së gatishmërisë sesa një ftesë për t’u strehuar në strehimore kundër bombave. Minutat e para ishin kaotike. Ministri i Mbrojtjes, Israel Katz, e bëri njoftimin zyrtar në platformën e mediave sociale Telegram. Po sulmojmë.
Ai përdori formulën tashmë të vjetër të një sulmi parandalues. Po bëjmë luftë, por vetëm për të mbrojtur veten, “për të eliminuar kërcënimet ndaj vendit”.
Fakti që Shtetet e Bashkuara po merrnin pjesë gjithashtu doli në pah disa minuta më vonë nga rrjedhjet e informacionit në shtyp.
Nuk ishte vetëm çështje zonash kohore, por edhe llogaritjesh politike nga Shtëpia e Bardhë. Armata e madhe e dërguar nga Presidenti Donald Trump në Lindjen e Mesme kishte përfunduar pozicionimin e saj të enjten. Negociatat diplomatike në Gjenevë pritnin të rifillonin me një raund të katërt bisedimesh.
Raundi i parë nuk kishte shkuar shumë mirë, sipas versionit amerikan, por ende kishte vend për negociata. Kërkesat e Uashingtonit, megjithatë, dukeshin si dorëzim: pa uranium, pa raketa, e vetmja lëshim ishte mosndërhyrja në politikë. Nuk pati diskutim për ndryshim regjimi në Gjenevë.
Mesazhi, i parë përmes syve të bombardimeve të sotme, ishte dorëzimi dhe mund të qëndrosh në pushtet.
Trump kishte folur për ngurrimin e tij, si një fitues aspirant i Çmimit Nobel për Paqen, për të përdorur dhunën, por “kur është e nevojshme, është e nevojshme”. Zari është hedhur. Beteja ka filluar. Dhe kur fillon, nuk e di kurrë se si do të përfundojë.
Qielli mbi Jerusalem është vazhdimisht i mbushur me gjëmimin e motorëve reaktivë, aeroplanëve spiunë dhe anijeve cisternë fluturuese. Është trafik ushtarak i projektuar për t’u mbrojtur nga raketat dhe sulmet e mundshme iraniane.
Por objektivi më i lehtë për Teheranin nuk është Izraeli, por bazat amerikane në të gjithë Lindjen e Mesme. Ajo e demonstroi aftësinë e saj për ta bërë këtë gjatë luftës dymbëdhjetë-ditore në qershor 2025.
Burime të paverifikuara thonë se ajatollahët i kanë armatosur milicitë e tyre aleate irakiane me raketa dhe dronë me rreze të shkurtër veprimi. Edhe pse amerikanët kanë evakuuar shumë baza periferike dhe kanë reduktuar personelin diplomatik kudo, ka ende shumë flamuj amerikanë në rajon dhe mbrojtja kundër raketave të lëvizshme dhe të lehta është shumë larg të qenit e thjeshtë.
Çfarë do të ndodhë nëse Teherani është më pak racional se qershorin e kaluar, kur i dha vetes kohë për të zbrazur bazën amerikane në Doha para se të sulmonte? Çfarë do të ndodhë nëse 20, 50, 100 marinsa do të vdisnin? Si do të reagojë Trump?
Regjimi iranian është në telashe ushtarake dhe për shkak të mosmarrëveshjeve të brendshme. Dhe kur dikush është i bllokuar, duke luftuar për jetën e tij, ai bëhet i aftë për çdo gjë.
Përgatitja për këtë luftë ka qenë të paktën 20 vjet në proces. Që kur Izraeli u detyrua të tërhiqej nga Libani jugor sepse milicia pro-iraniane Hezbollah po e bënte pushtimin shumë të kushtueshëm në aspektin e jetëve njerëzore dhe burimeve.
Që atëherë, Izraeli e ka identifikuar boshtin e rezistencës shiite si armikun e tij kryesor.
Avantazhi teknologjik që ka fituar tani lejon një përballje. Raketat shiite kanë shërbyer si një pengesë për vite me radhë; kostoja e një sulmi ndaj objekteve bërthamore të Iranit do të kishte qenë shumë e lartë. Jo më. Tani raketat dhe raketat janë tejkaluar nga inteligjenca që i ka lejuar ata të eliminojnë udhëheqjen e Hezbollahut, të vrasin dhjetëra shkencëtarë bërthamorë iranianë në pragun e tyre dhe të dërgojnë një dron në zonën më të mbrojtur të Iranit për të vrarë një udhëheqës të Hamasit.
Është koha që kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu të shfrytëzojë superioritetin e tij ushtarak të fituar dhe aleancën e tij me SHBA-të përpara se gjërat të ndryshojnë. Në botën e Maga-s të Trump, një tjetër luftë parandaluese nuk shihet me sy të mirë.
Është thënë se, për këtë arsye, Trump do të ngurronte të niste sulmin e parë, por ai nuk duket të ketë hezituar të mbrojë mikun e tij izraelit. Tani është mundësia. Izraeli shpall sulmin, SHBA-të e ndjekin.
Fituesi strategjik do të mbetej ende Izraeli, i ngritur në një fuqi rajonale pa asnjë armik të besueshëm.
Tjetri, boshti midis Turqisë dhe Katarit, është shumë më pak i përgatitur sesa ishte Irani deri disa vjet më parë. /Corriere della Sera/
