Në mungesë të detajeve zyrtare, aftësitë teknike dhe operacionale të sistemit mbeten objekt i vlerësimeve dhe analizave të pavarura dhe mediat ndërkombëtare kanë bërë një përmbledhje e karakteristikave, qëllimit dhe krahasimit të tij me armët perëndimore.
Çfarë është Poseidoni: mjeti nënujor me energji bërthamore i Rusisë?
Poseidon është një mjet nënujor pa pilot, me energji bërthamore, i projektuar për të vepruar në mënyrë autonome në thellësi të mëdha. I njohur gjithashtu si Status-6 ose Kanyon në klasifikimin e NATO-s, ai konsiderohet si një nga projektet më ambicioze në arsenalin strategjik rus. Objektivi i tij i deklaruar është të forcojë mbrojtjen bërthamore të Federatës Ruse duke futur një sistem të aftë të veprojë jashtë kornizave tradicionale të mbrojtjes nga raketat.
Karakteristikat teknike të njohura
Detajet teknike të Poseidonit mbeten kryesisht të mbuluara nga sekreti ushtarak; shifrat e mëposhtme janë vlerësime të nxjerra nga analiza të hapura dhe burime teknike:
Madhësia: Gjatësia e vlerësuar është rreth 20–24 metra; diametri deri në rreth 1.6–2 metra.
Sistemi i shtytjes: Reaktor bërthamor kompakt në bord që ofron rreze veprimi shumë të gjatë.
Autonomia: vlerësime indikative deri në 10,000 km.
Shpejtësia: Disa vlerësime supozojnë vlera shumë të larta.
Thellësia Operacionale: Planet teknike tregojnë aftësi operacionale në thellësi të mëdha, deri në afërsisht 1,000 metra sipas vlerësimeve publike.
Kokë luftarake: E projektuar për të mbajtur një kokë luftarake bërthamore me rendiment të lartë; vlerësimet akademike kanë sugjeruar rendimente në rangun e megatonëve (shifrat ndryshojnë shumë dhe janë jozyrtare).
Anije transportuese: Poseidon është menduar të transportohet në nëndetëse nënë të dedikuara (duke përfshirë njësitë e serisë Belgorod dhe Khabarovsk), të cilat shërbejnë si platforma lëshimi dhe transporti.
Duhet përsëritur se shumë nga karakteristikat që i atribuohen sistemit rrjedhin nga analizat e burimeve të jashtme teknike dhe ushtarake dhe jo nga publikimet zyrtare të detajuara.
Qëllimet operacionale dhe skenarët e përdorimit
Poseidon është projektuar si një armë strategjike parandaluese dhe hakmarrëse. Përdorimet më të përmendura nga analistët përfshijnë:
Goditja e objektivave bregdetare me rëndësi të lartë strategjike, siç janë infrastruktura portuale, bazat detare dhe qendrat industriale bregdetare.
Sigurimi i aftësisë për “sulm të dytë”: domethënë, aftësinë për të shkaktuar dëme të konsiderueshme edhe pas një sulmi strategjik të armikut.
Anashkalimi i sistemeve konvencionale të mbrojtjes falë veprimit dhe rrezes së veprimit në det të thellë.
Disa skenarë hipotetikë – objekt debati – ia atribuojnë Poseidonit aftësinë për të shkaktuar valë baticash ose ndotje bregdetare në rast të një shpërthimi nënujor me fuqi të lartë. Këto hipoteza mbeten të diskutueshme dhe kërkojnë vlerësim të thelluar shkencor për të verifikuar fizibilitetin e tyre.
Poseidoni dhe ‘super armë’ të tjera ruse
Programi Poseidon është pjesë e një përpjekjeje më të gjerë për modernizim strategjik të shpallur nga Moska, e cila përfshin sisteme të tilla si raketa ndërkontinentale RS-28 Sarmat, lëshuesi hipersonik Avangard dhe motori raketor Burevestnik. Këto projekte synojnë të diversifikojnë dhe zvogëlojnë cenueshmërinë e triadës bërthamore të Rusisë përmes zgjidhjeve që ndërlikojnë mbrojtjen antirakete.
Programi Poseidon po zhvillohet nga qendra me përvojë të inxhinierisë detare ruse, me qëllim që t’i ofrojë Marinës një aftësi autonome strategjike nëndetësesh.
Krahasimi me Shtetet e Bashkuara, Kinën dhe fuqitë e tjera
Shtetet e Bashkuara: Aktualisht nuk njihet asnjë sistem amerikan që kombinon shtytjen bërthamore dhe një kokë bërthamore në një UUV të vetëm ofensiv siç përshkruhet për Poseidon. SHBA-ka po zhvillon automjete autonome nënujore (p.sh., XLUUV “Orca”) për mbikëqyrje, siguri komunikimi dhe mbështetje të operacioneve detare, por këto sisteme nuk janë bërthamore dhe nuk janë projektuar si armë ofensive strategjike. Parandalimi bërthamor amerikan ende mbështetet në nëndetëset me raketa të drejtuara (Trident II D5) dhe raketat balistike strategjike.
Kina: Pekini ka zhvilluar dhe testuar UUV dhe dronë nënujorë me aftësi zbulimi dhe lufte elektronike (duke përfshirë projekte si HSU-001), por nuk dihet asnjë program publik që të përsërisë kombinimin e autonomisë bërthamore dhe kokës strategjike luftarake që i atribuohet Poseidonit. Kina gjithashtu vazhdon të forcojë aftësitë e saj të nëndetëseve dhe komponentin detar bërthamor.
Mbretëria e Bashkuar, Franca, India: Fuqitë kryesore bërthamore të Evropës dhe India po përmirësojnë flotat e tyre të nëndetëseve me raketa dhe aftësitë konvencionale, por deri më tani nuk ka dalë në pah asnjë zhvillim publik i krahasueshëm me një UUV bërthamor ofensivë.
Pra, Poseidon, me kombinimin e supozuar të një motori bërthamor të pavarur dhe aftësisë strategjike ofensive, përfaqëson një lloj arme që nuk ka paralele të drejtpërdrejtë dhe të verifikuar publikisht në ushtritë perëndimore.
Rreziqet, kufizimet dhe ndikimi gjeopolitik Ekzistenca dhe vendosja e mundshme e Poseidonit ngre pyetje të rëndësishme:
Kontrolli dhe Siguria: Menaxhimi, kontrolli dhe siguria e sistemeve autonome të armatosura me armë bërthamore ngrenë pyetje në lidhje me përgjegjësinë, dështimet e sistemit dhe protokollet e komandës.
Korniza rregullatore: Instrumentet e këtij lloji nuk rregullohen shprehimisht nga marrëveshjet kryesore ekzistuese të kontrollit strategjik të armëve (p.sh., New START, i cili është gurthemeli i kufizimeve mbi raketat dhe sistemet tradicionale të shpërndarjes), duke krijuar një vakum rregullator.
Stabiliteti strategjik: Futja e aftësive të afta për të shmangur mbrojtjet konvencionale mund të rrisë tensionet dhe garën e armatimeve, duke ndërlikuar mekanizmat e parandalimit dhe parashikueshmërinë e përgjigjeve.
Kufizime dhe pasiguri teknike: Shumë nga karakteristikat teknike që i atribuohen Poseidonit janë vlerësime që nuk janë verifikuar publikisht; efektiviteti operacional, besueshmëria dhe dislokueshmëria aktuale mbeten subjekt i konfirmimit teknik të pavarur.
