Nga Ardit Rada
Ka një përpjekje të dëshpëruar të opozitës së drejtuar nga PD, për ta kthyer politikën në skenë lufte. Dhe regjisori i kësaj shfaqjeje sërish mbetet Sali Berisha. E gjitha është pasojë e kompleksit nga e shkuara nën drejtimin e Lulzim Bashës, por edhe pamundësia për ta rinovuar kastën e PD-së për shkak të diktimit që Berisha ka nga familjarët e tij. Protestat e Berishës sot, jo me molotovë e fishekzjarre, por edhe sikur të bëhen me antitank siç i bënte në vitin 1998, nuk do të ngjisin kurrë. Ndoshta jo sepse mungon zemërimi, por sepse kemi të bëjmë me frymëzuesin e gabuar. Shqipëria e sotme nuk është ajo e ’98-ës. Dhe mbi të gjitha, sepse Berisha dhe ata që e ndjekin ende pas nuk do të marrin kurrë një përgjigje me plumba nga Edi Rama, siç morën protestuesit e 21 Janarit 2011.
Këtu qëndron paradoksi i madh i retorikës së Berishës: Ai ndërton një skenar përplasjeje që pala tjetër nuk ka ndërmend ta luajë. Deklarata e fundit ishte kulmi i kësaj gjendjeje! Kur tha se katër protestues “me duar në xhepa” qenkan qëlluar me snajper në ballë me plumba gome, ai nuk po bënte opozitë, por po prodhonte një realitet paralel me krimin më të shëmtuar që ka kryer shteti shqiptar ndonjëherë për aq sa dimë nga historia.
Katër të vrarët e 21 Janari nuk janë një statistikë, por një plagë. Ngjarja e 15 viteve më parë mbetet një moment i filmuar kur katër qytetarë u vranë ballë për ballë nga Policia e Garda në kohën kur qeveriste Berisha. Dhe ky i fundit nuk u kënaq me kaq, por nxitoi të fliste për thika me helm nga gjarpërinjtë e jugut, çadra pistoletë e Benz-a të mbushur me tritol duke e thelluar më tej komplotin e duke përfshirë gazetarë, Presidentin e Republikës dhe Kryeprokuroren.
Kur Berisha sot përmend sërish numrin katër, kur flet për snajperë e plumba, paralelizmi është i frikshëm. Më të tremburit duhet të jenë ata që e ndjekin sesa hetuesit e skenës së krimit të 10 Shkurtit. Sepse me këtë logjikë, duket sikur Berisha mezi pret katër viktima nga radhët e tij për të prodhuar 21 Janarin e vet, këtë herë me rolet e përmbysura.
Por një CV me “katër të vrarë me duar në xhepa” nuk i imponohet dot më këtij vendi sepse historia nuk rishkruhet me konferenca shtypi e as përrenj psiqikë në sallën e Parlamentit. Sa për sebepin e ri, akuzat ndaj Belinda Ballukut dhe krahasimi me Ilir Metën e 15 viteve më parë është i qëllimshëm, por i pavlefshëm.
Balluku po hetohet nga SPAK në një proces që nuk ka në qendër një aferë klasike korrupsioni të kapur në flagrancë. Madje edhe akuzat ndaj saj burojnë nga daljet televizive të opozitës dhe jo nga dosja që të gjithë bëjnë sikur e kanë, por askush nuk e nxjerr. Ndërsa Meta u filmua me bllok në dorë, në një video që tronditi opinionin publik dhe krijoi perceptimin e drejtpërdrejtë të pazareve politike. Imazhi ishte i qartë, simbolika po aq e fortë. Dhe para videos me bllok, shqiptarët kishin parë masakrën e Gërdecit. Një tragjedi me viktima që kishte rrënuar përgjithmonë besimin tek shteti i Partisë Demokratike. Klima ishte e ndezur dhe revolta kërkonte veç një kushtrim. Jo një fishekzjarr.
Sot nuk kemi as atë video, as atë tragjedi, as atë kontekst. Madje ironia thellohet kur kujtojmë se Berisha i shkoi Metës në shtëpi një natë para vendimit të Gjykatës së Lartë për korrupsionin e xhiruar mes Ilirit dhe Dritanit për Gimin. Një vizitë që u interpretua si presion ndaj trupit gjykues nga mediat, por Berisha me arrogancë iu përgjgij se kishte pirë verë shumë të mirë, e shërbyer nga tabakaja e Monikës. Ishtë koha kur Ilir Meta jetonte në një vilë në ish-Bllok, që ia kishtë lënë një bamirës pa qira. Pak orë pas asaj gostie, Gjykata e Lartë e pushoi çështjen e Metës.
Sot, kontrasti është brutal. Ilir Meta zjen mollë e dardha në burg për të nxjerrë një pikë alkool. Berisha me gjasë e ka lënë verën, dhe shkak i haluçinacioneve tani është thjeshtë tik-taku i moshës. Është pamundësia për ta zhbërë historinë 82 vjeç që ia ushqen skenarët për snajperë dhe katërshe fatale.
Problemi i opozitës sot nuk është pamundësia e protestave, por sepse nuk bën dot protesta siç do donte Berisha: Me viktima dhe të filmuara në HD! Ai kërkon një 21 Janar të ri, por nuk mund t’ia veshë kundërshtarit historinë e tij.
Nëse politika bëhet me haluçinacione, fundi është gjithmonë i njëjtë: As molotovët, as fishekzjarrët, as “snajperët” imagjinarë nuk e ngrejnë dot në këmbë një parti që për inerci ka ngelur e dyta në politikë, por me mbi 325 mijë vota larg të parës!
