Nga Bledi Lumani
Nuk ka ndodhur kurrë në këto vitet e fundit, që një lider politik shqiptar të ketë gjithë Perëndimin kundër.
Madje, edhe kur kanë vrarë, siç ishte rasti i Sali Berishës në 21 janar, që në një moment u quajt edhe “burrë shteti” nga ambasadori Arvizu, pasi u tërhoq nga marrëzia për të nxjerrë kundërprotestues për t’u përplasur me protestuesit e opozitës.
Lulzim Basha e ka këtë fat të keq, edhe pse në dukje ai kërkon gjëra normale dhë të pranueshme për çdo perëndimor: zgjedhje të lira dhe të ndershme.
Problemi i tij është rruga radikale që ka zgjedhur, duke kërkuar në mënyrë ultimative qeveri teknike dhe shtyrje zgjedhjesh.
Këtë perëndimorët nuk e kuptojnë, jo se i ka gënjyer dhe blerë Edi Rama, siç thonë në PD, por se në demokraci, qeverinë e zgjedh dhe rrëzon populli me votë dhe beteja politike bëhet në parlament.
Ndaj dhe Basha, në mënyrë të paprecedentë, është “bombarduar” nga zyrtarët më të lartë perëndimorë.
Fillimisht ishin ambasadorët, pastaj përfaqësuesit më të lartë të BE-së, Hahn e Mogherini, dhe së fundmi njeriu i dytë më i rëndësishëm i vendit kryesor europian, kryediplomati i Gjermanisë, Sigmur Gabriel.
Deklaratat e tyre kanë qenë të drejtëpërdrejta dhe nuk lënë asnjë shteg interpretimi: kërkesa për qeveri teknike është absurde dhe e papranueshme, zgjedhjet nuk duhet të shtyhen dhe opozita duhet të kthehet në Kuvend.
Në gjithë këtë furtunë reagimesh, shumëkush pyet se çfarë e mban ende Lulzim Bashën në çadër.
Dy janë mundësitë: Ose ai ka marrë garanci nga dikush shumë i rëndësishëm, gjë që nëse do të ishte kështu, do ta kishte zbuluar, dhe arsyeja e dytë, është që atë e mban në çadër një frikë e madhe. Aq e madhe, sa po sfidon gjithë Perëndimin.
Tani shpresa e vetme për Lulzim Bashësn, është që, siç e tha me njëfarë naiviteti edhe në çadrën e PD-së, që Zoti të dëgjojë lutjet e tij të përditshme për të larguar Edi Ramën nga qeveria.
Vetëm se Zoti ia ka dërguar disa “mesazhe” dhe Basha po sillet si te ajo barcaleta me atë priftin që kur u përmbys fshati, hipi në majë të kishës dhe priste ta merrte Zoti në qiell.
Prifti priste edhe kur një varkë që kaloi aty, kishte një vend për të, edhe kur një helikopter shkoi ta merrte.
Ai priste Zotin për të shpëtuar, dhe natyrisht u mbyt.
Kur shkoi në parajsë pastaj, iu ankua i mërzitur Zotit, pse nuk e kishte shpëtuar, ndërkohë që ky i fundit i tha se ia kishte dhënë tre herë mundësinë për të shpëtuar, por ai nuk kishte pranuar.
Shpresa e dytë e Bashës është që të dalë e të flasë pro tij, një zë më i fuqishëm se zyrtarët e lartë të Bashkimit Europian dhe Gjermanisë.
Dhe ai ndodhet në Shtëpinë e Bardhë.
Vetëm se do ishte marrëzi edhe vetëm ta mendoje, se ai do te merrej me hallet e Lulzim Bashës dhe Shqipërisë.
Ndaj Basha do të bënte mirë të vazhdonte t’i lutej Zotit, por këtë radhë duhet t’i dëgjojë “mesazhet” e tij.
