Nga Ben Andoni
Do ketë disa ditë të paqme tani në kampin e PD-së, që luhatjet dhe kthesat e shumta të papritura që dhuroi me draftin e Reformës, e bënë të duket më në fund si faktor opozitar. Ndër të gjithë të tjerët, meritën e mori ashtu si ndodh rëndom kryetari i saj Lulëzim Basha, që u faktorizua bashkë me dy liderët e tjerë, Rama e Meta në rolin e protagonistit. Në fakt, ishte loja e rëndë që ndërmori Meta në fund, që e nxori Bashën një lloj personazhi atraktiv. Shumë harruan se në këtë mandat të të majtëve, ai ka drejtuar opozitën më të dobët në vend, paçka mundësive pafund që i ka dhënë qeverisja e shumë-diskutuar e Ramës dhe dështimet e tij të shumta.
Deputetët e opozitës kishin një element që mund të krenoheshin, por në vend të kësaj, ata e shpenzuan kohën më të madhe me anatema ndaj maxhorancës dhe zënie bajate, qoftë dhe mes tyre. Boshti i reformës, ndërkohë ka lindur vite më parë, kur realisht ishin ata në pushtet dhe jo më kot shumë prej ligjeve që e përbëjnë draftin kanë qenë dhe mbeten në detyrat e integrimit në BE e në shumë Raporte Progresi të prodhuara.
Gjithsesi Basha e ka bërë mirë këto ditë protagonistin dhe brenda suazës së tij të formimit profesional rezistoi duke bërë ekuilibristin pikë së pari në partinë e tij, ku i duhej të mbante dy regjistra, atë përballë të huajve dhe atë me grupin e deputetëve, që e kundërshtonin. Në orët e fundit, Basha i bashkoi të dyja në favor të vetin dhe ende po krenohet me një reformë, zbatimi i të cilës duket se nuk do ta prekë atë dhe shumë peshq të mëdhenj të cilët do vazhdojnë të notojnë në moçalin e Shqipërisë. Dhe, falë edhe feedback-ve patetikë që po merr nga zëvendës/sekretarja e shtetit Viktoria Nuland, duket se po ushqehet që të jetë realisht kreu i vetëm i një partie që drejtohet de facto me dy koka.
Në orët e fundit, ai personalisht kaloi një provë të madhe me faktorin e huaj (lokal) në vendin tonë, pasi u tregoi se me të edhe mund të punohej (paçka se bashkë me të tjerët mori një kërcënim të frikshëm), kurse i dha motiv një pjese të servilëve në parti që t’i thurnin hapur lavde të pajustifikuara. Nga ana tjetër, Basha pati mundësi me këtë reformë që përveç anatemave të merrte në sy dhe të këqyrte rezistencën e disa deputetëve të tij, që dukshëm i treguan se nuk do ta mbështesin dhe mbi të gjitha nuk e pëlqejnë. Kjo e bën përpjekjen e tij të ardhme të vështirë, edhe pse sot është në zenit ngaqë ndërkombëtarët e faktorizuan.
Vetëm se deri në implementimin e draftit pret ende një rrugë e gjatë dhe ajo ka të bëjë me përgatitjen e hallkave të Reformës që do kërkojnë sërish në tavolinë të huajt dhe negociata pafund, por për këtë roli i Bashës është më i vogël sepse në skenë do jenë teknicienët. Ai tashmë provën e vërtetë e ka me Berishën, që duket se reforma e lë jo pak të mënjanuar dhe një faktor në zbehje të plotë. Me shumë gjasa këtë ngarkesë Basha do e përcjellë që të provojë shkëputjen e madhe, ndoshta atë (shembulli duket si i tepruar)a që bëri kancelarja Merkel me zotin Kohl dhe marrjen përsipër i vetëm të përgjegjësive edhe de jure. Është fillimi dhe ai ka ende kohë për t’u përgatitur realisht në provën me Berishën edhe pse do jetë shumë më e vështirë sesa prova e deritanishme me ndërkombëtarët, që ai u duhet si një zë potencial kundër qeverisjes konfuze të socialistëve. E sa më shumë që kalon koha, aq më regresiv do bëhet Berisha për të ruajtur mitin e tij dhe ku duhet që Bashën ta mbajë në një pod më të ulët, që për hir të së vërtetës, nuk i rri për ambiciet e tij bashkë-kryetarit të ri. Sa do e kalojë provën e Berishës, këtë do e tregojë koha! (java)
