Nga Arli Minga
Protestat e opozitës janë kthyer në një refren aspak të kënaqshëm qoftë për syrin e qytetarëve nga pikëpamje formësore dhe se si serviret për publikun e gjerë, por edhe për mendjen e shqiptarëve nga pikëpamja përmbajtësore e saj, sepse po bëhet shumë zhurmë për asgjë.
Tensioni vijon të jetë i njëjtë, pra joreal. I gjithë tensioni në popull është retorikë politike e atyre që po bëjnë politikën e imponimit me dhunë e me papaërgjegjshmëri të theksuar karshi cdo parimi të njohur demokratik.
Në fakt, nuk do shumë mend për të kuptuar ngërçin politik të opozitës dhe rrugëtimin e saj të ngurtësuar tashmë në një rreth I cili sa vjen e po ngushtohet. Opozita është krejt e vetme në lëmin që krijoi po vetë, me qasjen historike të saj, që mesa duket nuk ka hequr ende dorë. Destabilizim, diversion, mbingarkesë e opinionit me retorikë destructive, një strategji që në vitin 2019 nuk sjell asgjë, as progres e konstruktivitet politik, po vetëm regres dhe destabilitet social e ekonomik.
Opozita e sotme duke i përfshirë të gjitha palët nuk ka rrugëzgjidhje tjetër veç dhunës në këtë pikë ku ka arritur situata. Ata nuk futen në zgjedhjet lokale, çka do të thotë se nuk do t’u japing qytetarëve alternative nëpër qytetet duke tradhëtuar kështu të gjithë votuesit e tyre. Nuk janë në parlament pas djegies së mandate; një veprim ekstrem i cili do të lërë pasoja në ekzistencën e Partisë Demokratike mbi të gjitha; dhe gjithashtu opozita nuk ka asnjë mbështetje ligjore që të merret parasysh mendimi I saj në parlament a në komisionet parlamentare.
E vetmja gjë që i ka mbetur Lulzim Bashës është që të bëjë dhunë, që së paku të marrë si rezultat I këtyre veprimeve zgjedhjet e parakohshme. Një gjë është e sigurt përsa i përket hullisë e kontekstit politik, që nëse opozitavazhdon me protesta të tilla të dhunshme dhe të pajustifikuarapër vazhdën që ndjekin, zgjedhjet e parakohshme do bëhen të pashmangshme. Problemi real në fakt, lind pikërisht këtu.
Zgjedhjet e parakohshme do të nxirrnin në pah forcën e vërtetë të partive në vend dhe kur vjen fjala te PD, të gjithë janë bërë skeptikë, madje dhe demokratët vetë. Kanë 3 palë zgjedhje që ata humbasin thellë dhe një humbje tjetër veçse do t’i rrudhte numrat e tyre, në mos janë rrudhur që tani me daljen nga parlamenti. Skenari është shumë i thjeshtë, Lulzim Bashës i duhet të bëjë presion për të marrë pushtet në tavolinë se zgjedhjet nuk i fiton dot, madje as me Monika Kryemadhin që jo vetëm këshilltarët bashkiakë i kanë firuar, por edhe deputetët.
Një skenar tjetër që ndoshta do të ishte më i mirë për opozitën, sepse do të vinte në pikëpytje mazhorancën, do ishte që protestat të vazhdonin deri në shtator. Nëse negociatat do të happen sic janë premtuar nga Rama apo nuk do të happen se Shqipëria nuk është ende e denjë për t’u marrë ky vendim. Në rast se negociatat nuk hapen do të ishte një argument i qëndrueshëm i opozitës sepse do t’i jepte të drejtë retorikës së tyre të deritanishme. Problemi është a i mban dot Lulzim Basha rradhët të shtrënguara deri në muajin Shtator me 5-6 muaj protesta intensive? Vështirë për t’u marrë e mirëqenë.
E vetmja gjë që mund të shpresojmë është që këto lloj shfaqjesh aspak të mrekullueshme për t’u parë në këtë kohë kur Shqipëria ka nisur rrugëtimin drejt Bashkimit Evropian, e nëse jo nga pikëpamja politike, por si qytetarë të vendit, askush nuk e pëlqen që Shqipëria të ndotet nga këto pamje. Rruga është urtësia, alternativat e qenësishme, dialogu konstruktiv dhe jo molotovi e shashkat që bëjnë shumë zhurmë për asgjë. Sepse është e qartë, nëse Basha do kishte realisht atë mbështetje që thotë se ka, do të hynte pa frikë në zgjedhje. Zgjedhjet e lira e të ndershme që kërkon Lulzim Basha janë pranuar nga OSBE, BE dhe nga vet ai. Ky argument është demagogjik, pasi askush nuk do ta fuste Shqipërinë në BE nëse zgjedhjet do ishin me probleme aq të rënda në ruajtjen e vullntetit të lirë të qytetarëve. Asnjë s’do merrte kosto të mbështeste anëtarësimin e një vendi jo demokratik.
Është një tjetër protest përpara, është një intesifikim që është i kuptueshëm për pozitën se ku është futur “opozita e bashkuar”, por aspak e mirëkuptueshme në etalonin e mprehtë të parimeve demokratike dhe evropiane.
