Nga Mero Baze/
Kryeministri Edi Rama ishte dje në vendin e gabuar dhe me njerëzit e gabuar, për të qenë kryeministër në anën e shqiptarëve të varfër. Ai është shfaqur në një emision televiziv krah dy biznesmenëve të suksesëshëm, të cilët kanë dëshirë të shfaqin dhe dimensionin e bamirësisë. Dëshira e biznesmenëve është legjitime, të shfaqen edhe si bamirës, edhe pse bamirësia është një dimension që kur bëhet publike, është sërish biznes dhe jo dimension njerëzor. Por kjo është punë e tyre.
Një kryeministër në krah të “bamirësve” është një kryeministër I dorzuar për luftën kundër varfërisë. Varfëria është një armik I madh I shqiptarëve dhe çrrënjosja e saj, vjen nga politika të forta ekonomike dhe zhvillimi kapilar I vendit. Bamirësia është armiku më I madh I varfërisë, një kërpudhë parazitare që ushqehet nga plehu I mjerimit.
Një kryeministër nuk duhet ta pranoj kurrë këtë dhe duhet të luftoj që diferencat e mëdha sociale në vend ti mbush zhvillimi dhe jo bamirësia.
Nuk jam këtu për të dhëna receta si zhduket ajo, por një mënyrë e keqe sesi nuk zhduket dhe si krijohet kulti I saj, është të shfaqesh në ekran me dy biznesmenë, qofshin dhe këta më të pastërtit e shoqërisë dhe të flasësh për bamirësinë.
Një kryeministër mes tyre ngjan si I dorzuar para saj dhe në mëshirë të tyre. Ai ka në dorë më shumë se ata për të bërë për shqiptarët, ka në dorë të ndal evazionin fiskal, të ndal kapjen e shtetit, të imponoj për biznesin investime reale në vend dhe të injoroj idenë e bamirësisë.
Shqipëria nuk ka ligje që favorizojnë rishpërndarjen e pasurisë së të pasurve për të mbyllur hendekun klasor që po thellohet. Nëse biznesmenët tanë duan të rishperndajnë pasurinë për komunitete sociale të rrezikuara, apo identitete kulturore, ata nuk kanë një ligj që ua favrozion atë. Dhuratat promocionale, që në fillim njoftohen në ekrane apo portale dhe pastaj shkojnë tek qytetarët, janë biznes politik dhe jo bamirësi. Bamirësi do të quhej nëse Zamir Manes apo Agron Shehut I mundësohet me ligj, që fjala vjen 30 për qind të fitimit ta kanalizoj në programe zyrtare të luftës kundër varëfrisë, në zhvillimin e kulturës, apo promivimin e ruajtjes mjedisit në Shqipëri, dhe plot fusha të tjera të rrezikuara nga mungesa e fondeve. Këtë mund t’ia mundëosj Edi Rama dhe politika dhe jo shfaqjet publike të tyre në ekran .
Nuk di çfarë e ka detyruar kryeministrin ta ulet mes tyre, për të folur për bamirësinë, sidomos një kryeministër që së paku ka shije të forta estetike për të mos e banalizuar shfaqjen në publik. Ndoshta dhe halli I Fevziut. Por di të them që asnjë shqiptar nuk ndjehet mire, qoftë kur shikon dikë që krekoset se u ka dhënë rrogën ca vajzave të gjora, qoftë dikë që shpërndan ndihma apo pajisje për shtëpitë e njerëzve të varfër, pamvarëësisht se ata pak njerëz ndihmohen.
Pabarazia sociale në Shqipëri dhe jo vetëm në Shqipëri, është një hendek që thellohet çdo ditë, dhe nuk mund të mbushet me shfaqje teatrale. Armiku I saj më I madh duhet të jetë qeveria. Ajo ka në dorë së pari të ndal pabarazinë dhe monopolet, të ndal evazionin fiskal që nxjerr disa në krye të listës, e disa në fund të gropës, dhe nëse vërtet kemi biznese plot suksese, tu mundësoj atyre rishpërndarjen e pasurisë në formën e programeve ekonomike dhe zhvillimore, që të përfitoj gjithë shoqëria.
Varfëria nuk zgjedh askënd, dhe meqë ajo nuk zgjedh, nuk ka pse të zgjedhin disa biznesmenë se kë të ndihmojnë. Nëse e bëjnë për shpirtë të tyre, ta bëjnë, por mos të shfaqen në publik. Por nëse duan vërtet të mbushin hendekun social të krijuar, ata duhet ti bëjnë presion qeverisë tu mundësoj rishpërndarjen e fitimeve në rrugë të drejt e të ndershme.
Në rolin që u shfaq Agroni dhe Zamiri, donin të dukeshin biznesmenë bamirës, dhe ky është promocion jo bamirësi. Dhe kjo nuk lë ndonjë shije të mirë tek ata që janë të varfër. Ata presin dhe kanë të drejt, që qeveria të jetë “bamirësja” e tyre dhe jo bamirësja e “bamirësve”. Siç ngjante mbrëmë kryeministri!
