Atentati gjinor ndaj shoqërisë

Denis Dyrnjaja

Në dukje, po jetojmë epokën e lirisë së madhe. Gjinia, identiteti, trupi, madje edhe e vërteta, po trajtohen si opsione që mund të ndryshohen me një deklaratë. Por ajo që po ndodh nuk është emancipim, por një atentat gjinor ndaj shoqërisë. Një goditje e heshtur ndaj vetë rendit moral, kulturor dhe biologjik që e ka mbajtur bashkë njeriun me shoqërinë e tij.

Të gjitha fillojnë me fjalë të bukura barazi, përfshirje, tolerancë. Askush nuk i kundërshton, sepse duken si vlera universale. Por pas tyre, fshihet një projekt shumë më i thellë “riformatimi i njeriut” . Kur edukimi dhe politika fillojnë të relativizojnë konceptet themelore burrin, gruan, familjen, lindjen, mëmësinë e atësinë, atëherë s’kemi më përparim, por kemi shkatërrim të themelit mbi të cilin ndërtohet çdo shoqëri e qëndrueshme.

Ky atentat gjinor nuk ndodh me armë, por me fjalë; nuk ndodh nëpër rrugë, por nëpër libra, programe shkollore, ligje dhe reklama. Dhe pasoja e tij më e madhe është konfuzioni. Shoqëria fillon të mos dijë më çfarë është e vërtetë dhe çfarë është ndjesi. Fëmijët rriten pa orientim. Të rriturit humbasin sigurinë për rolin e tyre. Familja, dikur qeliza e rendit shoqëror, shndërrohet në një raport kaotik pa ditur më kush është është kush?!

Në këtë mjegull, politika gjen terrenin perfekt për manipulim. Ajo që nis si mbrojtje e një pakice, përfundon si imponim ndaj shumicës. Ajo që quhet hapje mendjeje, shpesh kthehet në shantazh moral për atë që pyet apo ngre shqetësim dhe dilema e që cilësohet i prapambetur.

Kështu, shoqëria kompleksohet ndaj idesë së të mbrosh thelbin e themelit të jetës, burrin dhe gruan në rolet e tyre natyrale, siç natyra i ka krijuar me kapacitetet e tyre fizike, mrekullisht të rregulluara, në mënyrë proporcionale, paska qenë e gabuar. Dhe deri më sot prej shekujsh një shoqëri e tërë botërore e cila nuk iu imponua vetes, por përcaktoi dhe rregulloi veten në mënyrë të natyrshme, me burrin dhe gruan në rolet e tyre jetike të pashkëmbyeshme mes njëri tjetrit, paska qenë gabim.

Kjo do të thotë se kur përmbysim të vërtetat më të thjeshta të natyrës njerëzore, nuk po çlirohemi, por po çorientohemi. Dhe çoroditja e njeriut është preludi i trazisë së madhe shoqërore. Sepse një shoqëri pa identitet është një shoqëri pa busull.

Kjo nuk është një thirrje për kthim pas, por për reflektim mendor e social. Barazia nuk duhet dhe nuk mund të jetë mohim i dallimeve. Liria nuk është shkatërrim i kufijve, por kuptim i tyre. Përndryshe, emancipimi që predikohet sot do të kthehet në një tjetër formë tiranie më të butë në dukje, por më të thellë në pasoja.

Nëse vazhdojmë të lejojmë që çdo e vërtetë njerëzore të relativizohet në emër të ndjesisë, atëherë atentati gjinor do ta ketë përmbushur misionin e tij, të shpërbëjë shoqërinë pa e qëlluar asnjëherë drejtpërdrejt. Dhe ne, të bindur se po përparojmë, do të zgjohemi një ditë në mes të një bote ku askush nuk di më kush është as burrë, as grua, as shoqëri.