Me mbërritjen e mburojës së aeroplanmbajtëses bërthamore Ford përpara Izraelit, makina amerikane e luftës është gati të përballet me Iranin. Por Pentagoni nuk i fsheh shqetësimet e tij në lidhje me perspektivën e një lufte, rezultati i së cilës është i vështirë të parashikohet.
Këtë herë, gjithçka do të jetë ndryshe: regjimi i Ajatollahëve do të luftojë për mbijetesën e tij, pa u shqetësuar për ruajtjen e furnizimeve ose kufizimin e fuqisë së tij të zjarrit. Prioriteti i Teheranit është të përballojë sulmin fillestar, duke minimizuar dëmet. Mundësia e rrëzimit të bombarduesve amerikanë është e pakët, nëse jo inekzistente.
Bateritë iraniane të raketave tokë-ajër u shkatërruan gjatë Luftës Dymbëdhjetë Ditore, dhe rusët nuk do të kanë qenë në gjendje t’i zëvendësonin ato. Megjithatë, burimet e inteligjencës pohojnë se Garda Revolucionare ka marrë disa radarë bjellorusë Vostok-1, të projektuar për të zbuluar avionë të fshehtë si F-35 dhe B-2. Megjithatë, ata do të duhet të mbijetojnë “nusalecat e egra”: avionët specialë E/A 18 Growler të Marinës Amerikane që lokalizojnë dhe shkatërrojnë sensorë kundërajrorë.
Sfida teknologjike nuk është shumë premtuese, dhe për këtë arsye iranianët po përdorin zgjidhje arkaike: po i mbyllin hyrjet e tuneleve ku ndodhen depot e armëve dhe laboratorët e kërkimit bërthamor me metra tokë.
E bëjnë këtë për ta bërë më të vështirë depërtimin e bombave të hedhura nga avionët luftarakë dhe gjithashtu për të parandaluar bastisjet nga forcat speciale, të vetmet të afta për të hyrë në tunelet e gërmuara në male, të pathyeshme nga ajri.
Kjo ndodhi javët e fundit në Isfahan, ku, sipas agjencisë atomike të OKB-së IAEA, ndodhet uraniumi i pasuruar në zemër të programeve të bombave. Vetëm një tunel mbetet i arritshëm: ai është fortifikuar me mure betoni të lakuara dyfish, si shikanet në Formula 1, për të penguar sulmet.
Ka zëra për një taktikë më drastike që po miratohet, një e përdorur tashmë nga Sadam Huseini në vitin 2003: avionët dhe helikopterët e paktë modernë po varrosen nën rërë. Elementi tjetër kyç është mbrojtja e udhëheqjes së teokracisë, duke filluar me Udhëheqësin Suprem Khamenei, Pasdaranët dhe ushtrinë.
Të gjitha figurat kryesore kanë emëruar tashmë dy pasardhës për të ruajtur zinxhirin e komandës. Nga frika e përgjimit, ata kanë heshtur radiot, telefonat celularë dhe internetin: komunikimet kryhen nëpërmjet kabllit, duke përdorur linja telefonike tradicionale të paprekshme nga përgjimi. Udhëheqësit preferojnë të shmangin lëvizjen dhe të qëndrojnë të izoluar në strehimore, shpesh nën ndërtesa në kryeqytet.
Lëshuesit celularë për raketa balistike ose lundruese dhe dronë janë shpërndarë në të gjithë vendin. Ato janë identike me kamionët komercialë; as satelitët nuk i njohin: disa janë në shkretëtira, të tjerë në garazhe dhe parkingje në zonat e banuara.
Raportet e pakta mbi fushatën ajrore të qershorit sugjerojnë se edhe Forcat Ajrore Izraelite kanë gjetur shumë pak.
Situata është më e ndërlikuar për platformat fikse të lëshimit për raketa balistike me lëndë djegëse të lëngshme, shpesh në shpella në shpatet e maleve.
Forcat ajrore izraelite i sulmuan ato, por janë identifikuar projekte të shumta riparimi. Kapaciteti hakmarrës i Iranit varet nga ky arsenal. Kjo mund të jetë e pashembullt. Duke e ditur se nuk kanë mundësi të tjera, Pasdaranët mund të përpiqen menjëherë të lëshojnë sa më shumë armë të jetë e mundur njëkohësisht.
Ata do të kenë rreth një mijë në dispozicion, të aftë për të arritur bazën jordaneze të Muwaffaq Salti dhe bazën saudite të Princ Sultan, ku janë të vendosura Forcat Ajrore Amerikane. Por Izraeli do të jetë objektivi kryesor, duke u përpjekur të përqendrojë një valë raketash më të mëdha se kupola e baterive Arrow.
Në muajt e fundit, Pasdaranët nuk kanë kursyer burime për të rinisur prodhimin, falë karburantit të furnizuar nga Kina dhe këshillave teknike ruse.
Kjo falangë do të shoqërohej nga qindra dronë Shahed dhe raketa lundrimi, duke pushtuar qiellin me një tufë bombash fluturuese.
Ekziston një rrezik i mëtejshëm. Teherani gjithashtu mund të mobilizojë raketa balistike me rreze të shkurtër veprimi dhe gjashtë stacionet fikse të lëshimit që nuk preken nga izraelitët: ato drejtohen drejt Irakut, Kuvajtit, Bahreinit, Emirateve të Bashkuara Arabe dhe Katarit, ku ndodhen ambasadat, aeroportet dhe kazermat amerikane. Si masë paraprake, personeli amerikan është reduktuar në minimum.
Kjo zgjedhje është e lidhur edhe me kërcënimin më ekstrem: sulmet terroriste me kamionë shpërthyes dhe skuadrat vetëvrasëse me bomba. Këto janë mjete që Pasdaranët i kanë përdorur për dekada të tëra, duke kryer sulme të përgjakshme në tre kontinente.
Aleatët e teokracisë – Hezbollahu libanez dhe milicitë shiite irakiane – e kanë bërë të qartë se kanë ndërmend të qëndrojnë larg përleshjes, por Garda Revolucionare mban një rrjet të gatshëm për të vepruar kudo. Ajatollahët do të luajnë çdo kartë: një bllokadë e Hormuzit, Ngushticës së Hormuzit të pasur nga kalimi i naftës, është një veprim i parashikueshëm, për ta bërë të gjithë botën të paguajë çmimin e çdo konflikti që ka nisur Donald Trump.
