Nga Arjan Vasjari
JavaNews/ Për një standard politik universal, opozita nuk mund të jetë asnjëherë problemi real i një shoqërie. Problemi është gjithmonë pushteti! Ai zotëron financat,administrimin e së mirës publike,përgjegjësitë politike për rendin kushtetues e të tjera si këto. Për pasojë, në rrafsh të komunikimit publik, tek pushteti koncentrohet gravitacioni i interesit (dhe përgjegjësive) rreth asaj cfarë ndodh apo nuk ndodh në një vend. Pikërisht ky standard klasik i peshës së përgjegjësive i bënë pothuajse inegzistente cështjet që do ta zhvendosnin aksin e gjykimit kritik nga pushteti tek opozita. Me pak fjalë, opozita e ka të pamundur të shndërrohet në një problem për jetën politike në një vend, relativisht, normal.
Mirëpo,duhet të fillojmë të mësohemi gradualisht me idenë se, PD ia del mrekullisht ta përmbysë këtë standard. Dhe nuk është aspak e lehtë kjo po të kihet parasysh se,megjithë aferrat korruptive dhe dështimet spektakolare të mazhorancës, shqetësimi ynë politik përditë e më shumë po bëhet opozita. Aksioni i saj, ligjërimi politik, vështirësia për t’u ndjerë kompatibël me sistemin e kanë shndërruar opozitën në një prej patologjive tona demokratike.
Kjo nuk ka aspak lidhje me dyshimet mbi efektivitetin e sjelljes së saj,mbi aftësinë për t’u ringritur,mbi pikpyetjet serioze rreth kapaciteteteve të lidershipit të saj për ta organizuar atë.
Jo!
Këto mund të jenë,më së shumti, cështje të jetës së saj të brendshme . Opozita është shndërruar në problem sepse, kërkon të përligj betejën e saj drejt pushtetit duke i riprodhuar shoqërisë, Shqipërinë që nuk është. Dhe në emër të kësaj Shqipërie irreale ka kaluar në ekstremin kushtetues të egzistencës së saj duke justifikuar dhunën si një opcion demokratik.
Eshtë e sigurt se Shqipëria e Edi Ramës nuk është Shqipëria e mirë por,ajo nuk mund të jetë kurrsesi Shqipëria e revolucionit permanent që rri zgjuar në mendjen dhe gojën e opozitës. Qeveria e Edi Ramës padyshim që nuk është ikona e qeverisë së denjë por,është gjithaq e padenjë ta përkufizosh atë si një “qeveri banditësh” dhe përmes kësaj të legjitimosh dhunën për ta përmbysur.
Deri dje besohej se “revolucioni demokratik” ishte vetëm një didaskali që ilustronte padurimin e opozitës për t’u rrikthyer në pushtet por,me thirrjen drejtuar shqiptarëve për armatosje dhe instruksionet për përdorimin e dhunës për rrëzimin e qeverisë,ajo konfigurohet si një platformë e qartë politike. E cila edhe në mos qoftë e mundshme si praktikë ,është e mjaftueshme si psikozë. Dhe nuk është pak! Tek e fundit, cfarë mund t’i bëhet më shumë një shoqërie sesa ta mbash pezull në makthin permanent të imazheve të ’97? A mund të anashkalohet pa u shqetësuar një opozitë e cila paraqet jo vetëm Shqipërinë që nuk është por, edhe kërkon të riciklojë kohën e një Shqipërie që askush nuk dëshirë ta kujtoj? A duhet më shumë se kaq për ta identifikuar opozitën si vetë problemin?
Eshtë kthyer, pothuajse, në një formulë glosatorësh mes atyre që përkujdesen për të shpjeguar opozitën se, ”qendrimet e Berishës nuk janë qendrimet zyrtare të PD-së”. Në fakt, nuk mund të mos thuhet se, deklaratat për revolucionin demokratik, armatosjen e shqiptarëve dhe teknologjinë e rrugës për përmbysjen e qeverisë, kanë për autor Sali Berishën dhe jo PD-zyrtare.
Mirëpo, për arsye që lidhen, jo vetëm me fiziologjinë politike, mes PD-së dhe Sali Berishës, egzistojnë simbioza të tilla që të kujtojnë Majakovskin “…kur themi Lenini nënkuptojmë Partia dhe kur themi partia nënkuptojmë Leninin…”. Jo domosdoshmërisht kjo përbën një problem për Sali Berishën por, me sa duket, kjo po bënë që opozita të jetë problem për jetën tonë politike.
Për Javanews, Arjan Vasjari
a.k
Arjan,e shoh te domozdoshme te te kujtoj kengen e vjeter korcare :Te tjera ben,moj te tjera ,thua!Pra nga njera ane tregon se e njeh teorine politike,por nga ana tjeter,tregon se nuk te intereson,ajo qe njeh,por kerkon ate qe desheron.