Sipas analizës së Middle East Eye, sulmet e fundit të SHBA-Izrael ndaj Iranit dhe vrasja e liderit suprem Ali Khamenei tregojnë një dinamikë të rrezikshme në Lindjen e Mesme. Artikulli trajton mbështetjen e gjerë brenda shoqërisë izraelite për luftën, ndikimin e kryeministrit Benjamin Netanyahu në politikën amerikane, dhe pasojat e mundshme për popujt e Gjirit Persik, duke vënë në pah tensionet midis interesave perëndimore dhe rezistencës kundër kolonializmit.
“Gjithmonë, në çdo çast, do të ketë emocionin e fitores, ndjesinë e të shkelurit mbi një armik të pafuqishëm. Nëse do të doje një pamje të së ardhmes, imagjino një çizme që shkel një fytyrë njeriu, përgjithmonë.”
Ai pason premtimet e përsëritura të Presidentit amerikan Donald Trump për të mbyllur konfliktet, me një ide siç e shkruan Orwell:
Lufta është paqe, paqja është luftë.
Përshkallëzimi vjen gjithashtu në kontekstin e deklaratave të fundit të ambasadorit amerikan Mike Huckabee, i cili mbështeti të drejtën e Izraelit për të zgjeruar kufijtë nga Nili në Eufrat, ndërsa Izraeli vazhdon të marrë më shumë toka palestineze; dhe fjalimit në Mynih të Sekretarit të Shtetit amerikan Marco Rubio, që shprehu dëshirën për të rikthyer madhështinë perëndimore përmes një forme koloniazimi, duke gëzuar elitat politike europiane.
SHBA-të dhe Izraeli po eliminojnë udhëheqës politikë dhe fetarë, duke treguar një mosrespekt të hapur për ndjenjat e popujve në Gjirin Persik dhe për pasojat afatgjata në riformatimin e politikës botërore.
Nuk na duhet të imagjinojmë sesi do të zhvillohet rendi i ri botëror. Duhet të shqyrtojmë Izraelin dhe shoqërinë izraelite në dritën e realitetit aktual, duke përfshirë romantizimin e luftës dhe mbështetjen e gjerë për mobilizimin e makinerisë së luftës.
Konsensus i gjerë politik
Ndërsa forcat izraelite bombardojnë Iranin dhe vrasin civilë të pafajshëm, shumë izraelitë, që rrinë në kafene ndërsa përpiqen të gjejnë strehim gjatë sulmeve iraniane, e përshkruajnë këtë si një luftë të drejtë, e cila synon të çlirojë popullin iranian, veçanërisht gratë, nga sundimi i ajatollahëve. Këto komente vijnë ndërkohë që raportohet se mbi 150 nxënëse janë vrarë në jug të Iranit.
Këto qëndrime pasqyrojnë perceptimet e zakonshme izraelite ndaj shoqërisë palestineze, me mbështetje të gjerë për përdorimin e forcës ekstreme dhe mosrespektim të ligjit ndërkombëtar në kërkimin e vazhdueshëm të Izraelit për zgjerim territorial.
Edhe më shqetësuese është gatishmëria e dukshme e shoqërisë izraelite për të sakrifikuar jetën e tyre për zgjerimin e Izraelit dhe për shfaqjen e fuqisë ushtarake në të gjithë rajonin.
Popujt e jugut global kanë luftuar prej kohësh kundër kolonializmit dhe do të vazhdojnë ta bëjnë këtë, duke refuzuar të jetojnë me një “çizme perëndimore që u shkel fytyrën”.
Kjo reflektohet në konsensusin e gjerë pro-luftës, i cili përfshin të gjithë spektrin politik, pavarësisht se përfituesi më i madh i këtij konflikti është vetë kryeministri Benjamin Netanyahu. Kjo tregon se opozita është në përputhje me politikën e jashtme të Netanyahu-t, pavarësisht mosmarrëveshjeve për sjelljen e tij në vend.
Edhe lideri i opozitës Yair Lapid ka mbështetur hapur idenë që Izraeli duhet të zgjeronte kufijtë e tij për të kontrolluar territore të tjera në rajon.
Kjo mbështetje është rritur gjatë dy dekadave të fundit, ndërsa ndryshimet demografike dhe forcimi i lëvizjeve fetare, nga ultra-ortodoksët te nacionalistët fetarë kanë intensifikuar debatet e brendshme mbi besimin dhe shtetin, shpërndarjen e burimeve dhe rekrutimin ushtarak.
Elitat politike e kuptojnë se shoqëria izraelite bashkohet rreth luftës.
Ajo është një shoqëri që ka ndërtuar etikën e saj mbi luftën, duke e parë zgjerimin territorial si të natyrshëm, ndërsa përdor me dyfytyrësi terminologjinë liberale perëndimore për të ndihmuar minoritetet dhe gratë.
Ndërkohë, liderët botërorë përpiqen të balancojnë interesat e tyre, kryeministri britanik Keir Starmer, për shembull, u distancua nga sulmi fillestar, por më pas konfirmoi se avionët luftarakë britanikë po punonin për të mbrojtur aleatët perëndimorë.
Mesazhi që merr shoqëria izraelite është i qartë. Perëndimi mbështet këto operacione, pavarësisht gjenocidit të vazhdueshëm në Gaza, okupimit të pjesëve të Sirisë dhe Libanit dhe bombardimeve në Jemen.
Kjo mbështetje mbetet e palëkundur, edhe pse udhëheqësi i këtij procesi, Benjamin Netanyahu, është i kërkuar për akuza për gjenocid në Gaza.
