Nga Artur Ajazi
Edhe pse ka afro 30 vjet, që në Shqipëri ka ndodhur realisht ndryshimi sistemit politiko-social, mendoj se duhet të shtrojmë sërish pyetjen, “a ekziston vërtetë e djathta” ? Kjo për vetë faktin sepse, pavarësisht mendimit se e “djathta” duhet të ekzistojë, fakti është se në Shqipëri, e “djathta” nuk është reale,dhe nuk përfaqësohet politikisht nga grupimi i duhur politik.
Qysh në fillim, Sali Berisha, edhe pse u bë kryetar i Partisë Demokratike, tregoi se nuk ka lidhje me të djathtën,qoftë në formë apo dhe përmbajtje, pasi në thelb ai është përfaqësuesi i fundit i një lideri të “fortë” (një ish-komunist) me pak lidhje me ideologjinë e së djathtës. Qysh nga krijimi saj, Partia Demokratike tregoi se ishte e paqartë në politikat e saj, duke pasuar me devijime të dukshme përsa i përket shtresave tradicionalisht të djatha në Shqipëri, ish-të përndjekurve dhe ish-pronarëve.Për fatin e saj të keq, ata që ishin dikur të djathtë realë në Partinë Demokratike, ose janë larguar ose i kanë larguar nga ajo parti dhunshëm. Shqipëria aktualisht po kalon një moment të vështirë parlamentar, (pas djegies së mandateve nga ata që vetëquhen të djathtë) që është diktuar nga mungesa e opozitës në sallë.
Në Partinë Demokratike, e cila shihet akoma si “përfaqësuesja e vetme e së djathtës në Shqipëri”, ka papërgjegjshmëri totale,përballë parimeve të mëdha kushtetuese, si zbatimi i ligjit, vazhdimësia e jetës parlamentare apo dhe pavarësia e pushteteve, duke humbur krejtësisht drejtimin ideologjik ndaj asaj shtrese që ajo pretendon se “përfaqëson”. Historia e tranzicionit politik në Shqipëri, ka treguar se e djathta ka pësuar ndryshime rradikale, që e kanë shndërruar atë thjesht në grupim interesash të ngushta pushteti.Politika shqiptare duhet ta kuptojë njëherë e mirë, se në një sistem demokratik vendi realisht ka nevojë për një të djathtë reale, që të përfaqësojë ideologjikisht atë shtresë. Sot aktualisht është shumë e vështirë të bësh dallimin mes të djathtës reale dhe atyre që pretendojnë se “janë përfaqësuesit politikë” të saj. Mungesa e formimit të tyre profesional dhe konceptet e gabuara që përshfaqin, kanë qenë motivi që ka shoqëruar lidershipin e Partisë Demokratike në gjithë periudhën e fundit, e konstatuar kjo me qëndrimin ndaj shumicës së shqiptarëve, dhunën ndaj institucioneve ligjzbatuese etj. Në politikën shqiptare, akoma ekziston fenomeni i votimit pa sens, ku të djathtët (e konvertuar) votojnë të majtët dhe anasjalltas.
Në botën demokratike, e djathta, beson tek individi, tek vlerat dhe konceptet e tij, ndërkohë që në Shqipëri ajo merret me figurën morale të përfaqësuesve dhe kundërshtarëve politikë të shoqërisë, duke kërkuar “revolucion” për ndryshimin e pushteteve. Por gjëja më thelbësore ku ndahet e “majta dhe e djathta” tek ne, është qëndrimi për pronën, të cilën Partia e Sali Berishës dhe Lulzim Bashës, e katandisi në objekt kaosi, dhune dhe mosbindje ndaj ligjit. Por, a ka më vallë ideologji dhe individë të djathtë Partia Demokratike ? Natyrisht që jo, edhe pse nuk është e vështirë për ti dalluar politikanët e saj, që bëjnë sikur nuk kuptojnë se, prej 30 vitesh ata e kanë tradhëtuar shtresën e atyre, që besuan tek premtimet e bujshme, duke u sulur mbi interesa thjesht personale pushteti. E njëjta gjë po ndodh edhe sot, duke u munduar të luajnë sërish lojën e vjetër, dhe duke shpresuar tek vota e tyre, derisa të kapin majën e pushtetit.
