Nga Alfred Peza
Ka një sforcim të pashembullt të opozitës sonë, për ta mbajtur me çdo çmim në këmbë, intrigën e tensionit artificial në universitetet shqiptare, deri më 16 shkurt. Ky “shtërngim dhëmbësh” vihet re në çdonjërën prej fakulteteve, ku vazhdojnë të mbijetojnë ishujt e fundit të “rezistencës”, brenda oqeanit të atyre rreth 130 mijë studentëve të regjistruar në universitetet shqiptare përgjatë këtij viti akademik, të cilët po e vijojnë ose që po kërkojnë prej kohësh vijimin normal të mësimit.
Pavarësisht të gjitha paqartësive të opinionit, pakënaqësive të vetë studentëve të vërtetë dhe prindërve e pedagogëve të tyre të tjerë, debateve mediatike dhe mjergullnajës publike, vetëm një gjë është tashmë e qartë si drita e diellit. Se ata që po tentojnë ta mbajnë peng vijimin normal të procesit mësimor në institucionet e arsimit të lartë në Shqipëri, janë partitë politike opozitare.
Partia Demokratike dhe Lëvizja Socialiste për Integrim, pas mbylljes në dhjetor të protestës së vërtetë, nga studentët e vërtetë, që paraqitën 8 kërkesat e tyre të vërteta e të drejta, në pamundësi për ta grabitur, po e keqpërdorin hapur dhe pa asnjë sforcim për tu kamufluar më, autorësinë e gjithë asaj çfarë po ndodh në këtë histori.
Kanë qenë me dhjetra e me qindra shembujt e bërë mediatike e publike, të protagonizmit në gjithçka që po ndodh e që po luhet, nga ana e studentëve që janë anëtar e militantë të forumeve rinore e partiake të opozitës.
Pas tyre, tashmë kanë dalë hapur dhe nuk fshihen më, as drejtuesit e forumeve rinore të PD dhe LSI, apo anëtarë, drejtues dhe të zgjedhur në forumet më të larta përfaqësuese të këtyre partive, në të gjitha hallkat e sistemit. Duke nisur nga nën kryetar partish, deputetë dhe ish deputetë e deri tek militantët më të thjeshtë e familjarët e tyre, që menaxhojnë nga zinxhirët e dyerve, e deri tek mikorfoni i ultimatumeve ndaj qeverisë.
Në këtë listë të shkurtër por që kërkon të luaj rolin e pedalit të frenave të universitetit, janë përfshirë tashmë që nga studentë, pedagogë, sekretare, punonjës administrate, drejtues të fakulteteve dhe deri tek rektorë universitetesh. Eshtë e qartë për të gjithë, që ata tashmë janë aty me një mision të qartë e të pastër politik. Mesazhet që janë bërë publike, kanë nxjerrë në tribunë edhe udhëheqësit e tyre të vërtetë, duke implikuar që nga kryetarët e bashkive, e deri tek kryetarët e partive opozitare dhe familjarët e tyre.
Përtej të gjithave, këto zhvillime kanë bërë që të ekspozohen njëherë e përgjithmonë publikisht se kush janë celulat e partive politike nëpër universitete dhe kush janë njerëzit e tyre në to. Duke na ekspozuar në përmasa reale, urgjencën tonë kombëtare, për depolitizimin dhe nxjerrjen e partive politike, jashtë shkollave tona të larta.
Nga ana tjetër, kjo situatë si çdonjera tjetër e ngjashme, që kemi parë të zhvillohet në këto 30 vitet e fundit në Shqipëri, ka identifikuar një bërthamë hiperaktive protagonistësh ndër studentët dhe pedagogët, të cilët dukshëm po mundohen që ta shfrytëzojnë këtë moment, për të shtuar rekordet e tyre personale për të bërë karrierë e për të marrë shpërblime e favore politike nesër, për “heroizmin” e tyre të sotëm.
Të gjitha këto, janë treguesit më të qartë se tensioni që po kërkohet të mbahet me çdo çmim gjallë në mënyrë artificiale nëpër universitete, synohet që të vihet në dispozicion të aksionit të parë më të madh politik të opozitës sonë për 2019: Protestës së 16 shkurtit në Tiranë. Atje ku bashkë me nisjen e aksionit të ri të opozitës për zgjedhjet lokale të 30 qershorit, do të zhvillohet edhe ceremonia mortore e një tentative të dështuar, për të manipuluar dhe keqpërdorur kauzën e drejtë të studentëve të vërtetë.
