Qe një koh’ e vjetërë, kur shqipëtarët besonin e u faleshin yjevet, djellit, hënës, druvet, shkëmbinjvet. Që ahere shqipëtarët quheshin Shqipëtarë.

Pastaj, zunë e besonin që çdo gjë nëjetë ka një perëndi, përmbi të cilat Hyji (Jupiteri) mbretëronte. Këta njerëz prapë quheshin: Shqipëtarë.

Shqipëtarët ishin të tërë të krishterë gjersa erdhi turku; pas kësaj, disa prej atyre u bënë muhamedanë dhe ca mbretër si ishin.

O Shqipëtarë, të krishterë a muhamedanë! Hapni sytë: jeni vëllezër!

Kini qënë gjithënjë shqipëtarë dhe vetëm fejaju është ndruar, po jeni një gjak, një familje. Pse rrini të ndarë? Sa turp i math! Me të ngjyer një  motlë, gjysmën me një ngjyrë e gjysmën me një tjatër, a munt të themi që  janë dy copa?

Feja është ndruar, po kurdoherë kemi qenë Shqipëtarë dhe ashtu duhet të jemi.

Skëndo Frashëri*

Nxjerrë nga gazeta “Albania” e Faik Konicës, viti I, Bruksel 1897.

*Pseudonimi i Mit’hat Frashërit